Marieke start de lezing met het zelf geschreven gedicht Nog jong en kind over zelf-geloof. Het gedicht handelt over wat ze alskind wilde worden. Het antwoord was: wijs.

Ze vraagt de aanwezigen zich in herinnering te nemen wat zij als kind wilden worden. Kinderen hebben vaak nog eenongegeneerd zelf-geloof. Wat had je willen worden toen je 4, 8 en 12 jaar oud was en heeft dit ook doorgewerkt in je verdere leven? Vervolgens leest Marieke het gedicht Zelf-ontginning. De essentie van ditgedicht is het feit dat we datgene dienen uit te beelden wat we wezenlijk zijn geworden. Daar heeft zelf-geloof direct mee te maken. Zelf-geloof is het aanvoelen (in het meest intieme deel van jezelf) van wat de mogelijkheden zijn die in de kiem in jeopgeslagen liggen en vervolgens het vertrouwen uitbeelden dat als je vanuit integriteit van dag tot dag deze kiem (dit zaad) besproeit met aandacht, jekunt gaan worden wie je bedoeld bent te zijn voor dit leven. Dat vraagt offers, doorzettingsvermogen en ver-trouwen. De buitenwereld kan je steunen in het vertrouwen in jezelf, maar zelfs zonder dit ver-trouwen blijft het je eigen opdracht te worden wie je bent. Diegenen die zich zelf stap voor stap hebben ontwikkeld, zijn vaak heel onafhankelijke geesten geworden, die zichzelf durven uit te drukken binnen afwijkend gedrag en binnen het blijven staan in moeilijke omstandigheden.

Er zijn ook mensen die geworden zijn wie ze zijn, dankzij veel ondersteuning van derden. Dezen hebben vaak moeite om te blijven wie ze graag willen zijn, als die ondersteuning wegvalt. Onder-steuning van derden kan ook periodiek ontbreken, om uiteindelijk zelfstandig een eigen identiteit te verwerven. Iemand die veel bevestiging nodig heeft, heeft een verwond deel in zich zelf. De bevestiging van anderen zal echter niet helpen de wond te helen, zolang je jezelf die bevestiging niet geeft.

Dit kan ook problemen in partner-relaties veroor-zaken. Deze kunnen bijvoorbeeld stuklopen omdat de ene partij de andere niet voortdurend bevestigt. Zelf-geloof is een heel kwetsbare aangelegenheid en alleen zij die daarin langdurig hebben geoefend en niet bang zijn om zichzelf te ontmoeten in alle onaffe zaken èn in zaken die wat mooier schijnen, omdat dat licht uitstraalt, kunnenzelf-geloof op een natuurlijke wijze spiegelen. Het blijft echter voor veel mensen een zeer wankelmoedige aangelegenheid.

Marieke schouwt de groep mensen in de zaal om te kijken hoe het thema ‘zelf-geloof’ al dan niet in deze groep actief is, waar valkuilen liggen, waar soms een overbevestiging gaande is of juist miskenning van het eigen zelf door een tekort aan zelf-geloof. Dit met als doel om elkaar te ondersteunen en te kijken hoe we tot een dieper zelf-geloof kunnen komen.

Marieke neemt de volgende beelden waar:

• er zijn verschillende mensen in de zaal die anderen menigmaal hebben laten uitpraten om via het uitpraten van de ander zichzekerder te gaan voelen en om dan vervolgens menigmaal instemmend de ander te bevestigen en zaken toe te voegen. Dit bevestigt onbewust je eigen zelf-geloof. (Als je een ander de ruimte geeft en er bevestigend op in gaat en wat toevoegd, voel jeje al ingebed in een ervaring van herkenning en dat maakt het zelf spreken makkelijker);
• mensen die zich hebben voorgenomen om iets te zeggen en dat van te voren ook al met iemand hebben gedeeld en zichdaardoor gesteund weten, kunnen zich op het moment van samenkomst met de anderen die steun herinneren, waardoor ze zich gesterkt gaan uitdrukken. Zelf-geloof is dus ook gewonnen in voorspraak met anderen;
• een bepaalde nervositeit. Je wilt iets uit-drukken, maar dat is lastig;
• er zijn in deze groep verschillende mensen die ervan houden om kort en bondig te spreken, niets overlatend aan het Hun spreken is dus vergevorderd en de controle is in dit geval gunstig aangewend. Maar wees voorbereid op onverwachte situaties. Want als het een heel andere richting uitgaat bij de deelnemers met wie men spreekt, ziet Marieke o.a. debeelden: wrevel; zaken in de gaten houden; ongecensu-reerd inbreken daar waar anderen geheel tegen jouw waarden en normen in dingen kunnen verkondigen. Maar vervolgens toch proberen zaken zo te geleiden dat het uitgangspunt weer helder wordt. Dit klinkt krachtig, maar het is te weinig dynamisch in contact met de deel-nemers. Belangrijk is dan om dedeelnemers te ondersteunen in het krachtiger formuleren van wat ze werkelijk wensen;
• er is verlies van aandacht naar de mensen toe die aan het delen zijn en een stuk onrust en irritatie bij jezelf.

Als er in jezelf al een redelijke mate van zelf-geloof is, is dat geen garantie dat dat ook geldt voor de mensen om je heen. Hierdoor kunnen zij te gemakkelijk zwichten voor overtuigingen die vanuit jouw zelf-geloof zijn geboren. Dat maakt de ander angstig om zichzelf te bekennen binnen wankelmoedigheid. Durf wankelmoedigheid bij de ander centraal te stellen, want vanuit het meer aandacht schenken aan de ander, kan die ander dieper gaan ervaren en zich uiteindelijk zekerder tonen. Het is een bijzondere kwaliteit als iemand die zelf wel in zelf-geloof rust, anderen uitnodigt om in wankelmoedigheid te spreken.

Zelf-geloof is a.h.w. een innerlijk lichtend pad, omdat wie in zichzelf gelooft, verbinding gelegd heeft met zijn authentieke kern en van daaruit zijn diepste sturing ervaart i.p.v. van buitenaf. Diegenen zijn niet bezig om van buitenaf bevestiging te krijgen en hebben niet de neiging hun eigen richting te roemen, maar zullen hieraan ook niet afvallig zijn. Een zuiver zelf-geloof vertoont zich dus altijd in eenvoud.

Voor het ontwikkelen en standvastig houden van zelf-geloof zul je regelmatig stil moeten staan bij je innerlijke ervaringswereld en dat gevoelsmatig toelaten. Geef daar ook vanuit je denken begelei-ding aan. Het is dus meer dan impulsief reageren op allerlei gevoeligheden en daar gehoor aan geven. Je dient met zelf-geloof niet wispelturig om te gaan, daar je het anders afbreekt. Zelf-geloof kan een verworven staat van zijn zijn, maar zonder onder-houd zal het niet zomaar uitgroeien tot een groter meesterschap. Je bent zelf verantwoordelijk voor het onderhoud.

Marieke leest vervolgens haar gedicht Ik vraag niet veel (slechts me te mogen uitdrukken wie ik werkelijk ben). Wees trouw aan wat het diepst wezenlijkst nu is. Of het nu om je beroep gaat of om relaties met je omgeving, jij weet wat het belang-rijkst is, een ander kan dat alleen maar gissen.

Zelfverloochening is één van de grootste ver-grijpen. De mens is vaak te weinig bekend met zijn eigen heiligheid en vaak kritisch naar zichzelf op een niet-liefdevolle manier. Duidelijkheid over je eigen houding hierin kun je bijvoorbeeld krijgen door eens tekijken naar je primaire reactie op jezelf als je bijvoorbeeld valt of tegen iemand aan botst. Scheld je jezelf uit of reageer je liefdevol naar jezelf? Heb begrip voor je eigen falen en wees mild in je reacties. Als je weet dat je handelt met een zuivereintentie, heeft het geen enkele zin om jezelf zo negatief te bekritiseren.

Voor hen die beseffen dat ze anderen onheus benaderen en daar wellicht zelfs plezier aan beleven, is het belangrijk om te onderzoeken wat hun diepste pijn is. Vaak voelt men zichzelf miskend door anderen en heeft men de pijn die dat teweeg brengt te weinig verzorgd en verwerkt. Vaak wordt dan gedacht dat als jij die ander pijn doet, jouw pijn daardoor geneest, maar dat is absoluut niet waar. Het enige wat helpt is het in de pas lopen met je eigen kwetsuren. Breng daar mededogen naar toe en heel ze vervolgens van binnenuit. Als je dan in zachtheid die ander weer ontmoet, heb je kans dat die ander door jouw spiegeling een stukje zelfgenezing ontvangt. Zelf-geloof maakt dat je naar jezelf toe mild bent.

Een belangrijke toetsingsgraad voor jouw mate van zelf-geloof is het feit of je zelf-geloof zal veranderen na een scheiding met je dierbare. Als je de be-proeving doorstaat en je zelf-geloof blijft overeind, ben je niet in strijd met die ander en hoeft die ook niet te zeggen hoe geweldig of onmisbaar jij bent. De ander mag gewoon zichzelf zijn. Het kan voor de ontwikkeling van die ander nodig zijn om zijn eigen weg te gaan. Jouw enige troost hierbij is je eigen zelfverankering, want dat is de basis van waaruit je het rouwproces aangaat. Dat is een heel ander type rouw dan waar veel mensen, letterlijk bij sterven of scheiding, mee te makenhebben. Omdat ze niet in zichzelf huizen en het gezamenlijke zijn zó is vermengd met de eigen identiteit, weten ze na de scheiding niet meer wie ze zelf zijn. Er is een symbiose ontstaan. Op dat moment is een scheiding extra pijnlijk.

Als je heel diep in jezelf woont en daardoor veel energie vrij hebt om letterlijk van iemand te houden, omdat de symbiose niet op bovengenoemde manier werkt, gaat die liefde heel diep. Dit wil niet zeggen dat hetrouwproces dan niet een gigantisch diep rouwproces is, maar het is een vrijer rouw-proces waarin de ander meer ongemoeid wordt gelaten.

Zelf-geloof wordt dus beproefd in allerlei fasen van het leven. Voor het oefenen in zelf-geloof is het belangrijk dat je accepteert wat/wie je bent. Dit geldt voor zowel de positieve als minder positieve aspecten van jezelf. Op het moment dat alles er mag zijn, heb je een zelf-geloof ontwikkeld dat de getijden kan doorstaan.

In die gevallen dat mensen hun zelf-geloof hebben gekoppeld aan status, lichamelijke schoonheid of gezondheid, het onafhankelijk zijn van zorg van derden e.d. wordt de hang naar euthanasie groot op het moment dat deze factoren wegvallen,aangezien hun zelf-geloof dan niet overeind blijft staan. Het verlies van zelf-geloof versterkt vaak het gevoel dood te willen. Suïcidale mensen willen eigenlijk niet dood, maar ze willen anders leven.

Ten aanzien van de opbouw van zelf-geloof is het dus uitermate belangrijk om mensen te steunen als ze ergens in geloven wathenzelf betreft. Er is niets schadelijker in een opvoeding, dan datgene waar kinderen in geloven belachelijk te maken. Dan ontstaat er een heel diepe pijn van ‘als ik mezelf niet kan vertrouwen, wie dan wel’. Want een gezond ik heeft geleerd op zichzelf te kunnen bouwen en daarmee vervolgens de omgeving vertrouwen-wekkend tegemoet te treden. Maar als je jezelfniet mag vertrouwen, moet je dan alleen anderen ver-trouwen die zeggen beter te zijn dan dat jij bent? Dat is een vreselijke basis. Het is dus van groot belang om in de opvoeding het zelf-geloof, op basis van eenvoud, aan te wakkeren. Schenk je kind het geloof in hem/haar!

Marieke benoemt het tekort of zelfs de afwezigheid van zelf-geloof als ‘rauw’ verdriet, omdat dit a.h.w. iedere dag je huid schuurt. Door allerlei zaken die in de buitenwereld gebeuren en die jou raken, staat die buitenwereld altijd met jou in contact. Als je dan geen zelf-geloof hebt of ook maar een beetje reserve, stoot die buitenwereld steeds tegen jou aan en daar word jebeurs van. Dat voelt als het hebben van schaafwonden, die doorzichtig wondvocht af-geven. Je lichaam huilt!

Een gebrek aan zelf-geloof is een belasting voor de persoonlijkheid. De ziel rouwt als de persoon-lijkheid te weinig zelf-geloofopbouwt. Want de ziel die incarneert wil de ik-persoonlijkheid steunen om in vertrouwen het leven aan te gaan en het besef te hebben van zijn eigen heiligheid, zijn eigen kwaliteiten en dat datgene wat hem is meegegeven, voldoende is voor dit leven. Als dit zelf-geloof ontbreekt, wordt ook jouw roeping, jouw opdracht aangetast. Het tekort aan of verlies van zelf-geloof is altijd een lek in jouw totale systeem.

Marieke schouwt opnieuw de zaal en ervaart het volgende:

Verdriet dat langdurig wordt meegedragen is ranzig van aard en dat brengt verzuringsprocessen teweeg. Er ontstaat dan een verzuring in het denken en soms is er eveneens verzuring in het lichaamsvocht actief. Verzuring bestaat uit het feit dat men doorhet tekort aan zelf-geloof verbitterd is geraakt over de omgeving waarin men vertoeft. Dit vraagt zijn tol, want wie verbitterd is over zijn omgeving raakt ook van binnen verbitterd. Het één kan niet bestaan zonder het andere.

Bitterheidsprocessen verzwakken het hart en zorgen er door de verzuring voor dat je, bij voor-baat te weinig openhartig nieuwe ervaringen tegemoet treedt en er te weinig plezier aan kunt beleven. Verbittering is een veel voorkomend fenomeen.

Een tweede punt dat Marieke ervaart in de zaal is dat er rationalisaties plaats gaan vinden, met als doel het maskeren van verdriet. Denken en voelen zijn dan niet in balans. Met denken kun je afstand creëren, zodat niemand dichtbij kan komen, dat voelt veilig. Je beschermt een dieper stuk in jezelf. Dit proces is heel pijnlijk voor degene die dat zelf doet, maar die is zich daarvaak veel minder bewust van dan zijn omgeving die het ervaart. Het is een inkapseling van jezelf, waardoor het verdriet niet meer vooraan ligt. Het natuurlijke zelf-geloof is ondermijnd. Vaak wordt met het denken datgene behoed wat wel is gehaald, bijv. je positie in de maatschappij.

Een derde punt dat Marieke ziet is de behoefte aan zichtbare afleiding. Wie verdriet heeft wenst zich te verschuilen en dat kan doorbijvoorbeeld veel tv te kijken, boeken te lezen en hier interessant over te gaan spreken, zonder dat dit iets over jezelf zegt. Als jeechter altijd alles interessant vindt en je altijd óver iets praat, is het zelf-geloof middelmatig, want anders sprak je wel vanuit jouw eigen ervaring.

Er is ook een groep mensen op de vlucht voor zelf-geloof. Als je echt gelooft in wie je bent, heb je hier op aarde een opdracht teklaren en neem je daar de natuurlijke verantwoordelijkheid voor, op basis van de gaven die je met je meedraagt. Dat vraagt dat je gaat staan voor wie je bent.

Mensen kunnen zich ook weghouden van mogelijke potentie in zichzelf, omdat ze liever kiezen voor luiheid of gezapigheid, dan het werkelijk bewust ondergaan van wat bepaalde kwaliteiten vragen om zichtbaar te worden. Mensen kiezen deze strategie vanuit angst en gebrek aan zelf-geloof. Het kan zinvol zijn om deze mensen positief te kietelen.

Marieke leest ter afsluiting het gedicht Authentiek gezag. Blijf bij jezelf in het kleine en in het grote.

Marieke noemt een aantal titels van boeken en trainingen. Voor informatie hieromtrent kunt u terecht op de website: www.devrijemare.org

Vragen

Kunt u iets zeggen over valkuilen?

• Waardering naar jezelf brengen is je natuurlijke recht, maar bij het aanbrengen van overwaardering ben je bezig om vanuit verdediging jezelf groter te maken en daar zit altijd strijd in. En uiteindelijk verlies je de strijd om dat het geen basis isvoor Als je overwaardering naar jezelf brengt, vertrouw je nog onvoldoende op je gaven om er in eenvoud mee overweg te kunnen en dat schept onbalans.
• Het instinctief afgeven op anderen en vervolgens jezelf belichten. Dat gaat vaak onbewust bij de spreker, die niet eens meer merkt dat hij eerst zijn omgeving uitvlakt en dan zichzelf profileert. Dit komt algemener voor dan je denkt, dus let daar op.
• Zelf -geloof leidt op tot een innerlijk onafhanke-lijke Als je doorslaat in onafhankelijk-heid en het wordt kunstmatig, dan heb je geen opening meer naar de natuurlijke samenhang tussen jou en anderen. Het is dus bij innerlijke onafhankelijkheid niet zo, dat de natuurlijke afhankelijkheid verbroken dient te worden. Maar leer wel datgene zelfstandig te dragen wat je ook zelfstandig kunt dragen.
• Sommige mensen tonen hun zelfliefde erg vaak bij anderen en hemelen zich zelf geweldig op. Wat zo iemand eigenlijk doetis zichzelf via de bevestiging van de ander waarderen en eta-leren. Dit is voor de omgeving uiteindelijk een doorzichtig spel. Op het meest diepe niveau is er de afhankelijkheid van gezien te willen worden. Het is beter de ander in dezelfdemate te bevestigen dan jij jezelf Praat niet alleen over jezelf.

Dit is in principe een narcistische persoonlijk-heid. Daar ligt zoveel opgelopen schade uit het verleden aan ten grondslag,dat je dit zelfbeeld hebt gecreëerd om toch nog te kunnen over-leven. In dit geval zijn milde spiegelingen vaak genezender dan heel harde confrontaties.

• Sommige mensen zijn griezelig goed in het onthouden van wat anderen ooit allemaal ver-keerd hebben Daarmeeben je indirect jezelf aan het vergoelijken hoe bijzonder, prettig en zekerwetend jij toen was en daar tot op de dag van vandaag nog niet voor bent gehonoreerd.
• Je kunt de ‘heilige’ Bijvoorbeeld: jij prijst anderen de hemel in met steeds zachter wordende stem en spreekt ‘heilige’ woorden. Je wordt door jouw omgeving dan gezien als een verlicht wezen. Daar word je op bevestigd (en hoe!).
• Moeiteloos praten daar waar anderen niet kunnen formuleren en niet het geduld willen uitoefenen om anderen ook de ruimtete geven om binnen eigen tijd zelf te formuleren.

Ik zou graag dieper in willen gaan op verdriet en zelf-geloof.

Je hebt verdriet en je hebt oerverdriet of oerver-latenheid. Dit laatste betekent dat je hier op aarde nooit zo volstrekt gekend zalzijn als dat je gekend bent in de onstoffelijke wereld na je overlijden en volstrekt gekend was voordat je incarneerde op aarde. De heimwee naar die gekendheid kan soms alles-overrompelend over je heen vallen en dan kan het een bittere teleurstelling zijn dat jouw meest dierbaren je eigenlijk niet eens kennen. Mensen die heel verdrietig zijn bijvoorbeeld bij rouwprocessen, kunnen ineens terechtkomen in het gevoel van het oerverdriet en mateloos verdrietig zijn omdat die grote stroom van dat verdriet, dat collectief in de mensheid aanwezig is, hen a.h.w. meesleurt. Het kost soms wilskracht om je daar zelf weer uit te halen en terug te gaan naar het ‘kleinere’ verdriet, bijvoorbeeld het verdriet van de rouw om die ene persoon.

Mariekes begeleiders hebben haar twee wegen geschetst om met het oerverdriet om te gaan, nl. via de negatieve of de positieve spiraal van liefde. Bij de negatieve spiraal stel je anderen verantwoordelijk voor het feit dat zij jou onvoldoende (her)kennen. Je praat hen steeds een schuldgevoel aan, want als ze wat meer hun best zouden doen en zich wat meer in jou zouden verdiepen, zouden ze jou toch moeten kennen.

Bij de positieve spiraal van liefde realiseer je je dat àlle mensen last hebben van dat oerheimwee. Het is van belang om elkaar in ditproces zoveel mogelijk te steunen om elkaar te troosten. Door deze vrije manier van doen zul je elkaar steeds beter begrij-pen. Oerheimwee is niet zomaar op te lossen, daar moet je je zelf in helpen.

Is er verschil tussen zelfvertrouwen en zelf-geloof?

Beide vragen een zachte geaardheid. Zelf-geloof vraagt om een rustige ontwikkeling. Bij het beetje bij beetje ontdekken van wieje bent, wordt het zelf-geloof versterkt. Het zelfvertrouwen geeft dat je de basis vindt om daar gehoor aan te geven en letter-lijk ten uitvoer te brengen. Zelf-geloof vindt zijn wortels in de goddelijke oorsprong, waar jij ook uit voortkomt.

Een dame in de zaal merkt op dat voor haar nu het woord veiligheid omhoog komt. Marieke vervolgt: “Veiligheid ontstaat op het diepste niveau, als je bereidwillig bent jezelf te ommantelen met liefde, waardoor ook de processen van zelf-geloof en zelfvertrouwen kunnen uitmonden.”

Omtrent het thema luiheid en discipline noemde je in jouw lezing dat je discipline nodig hebt om datgene te bereiken wat je bent.Maar hoe zit het dan met het feit dat je ook moet accepteren dat de dingen zijn zoals ze op dit moment zijn?

Luiheid ontstaat pas als je chronisch de dingen niet aan wilt gaan. Maar na gedane zaken kan het nodig zijn om ruimte te nemen voor inkeer of om te rusten en dat is geen luiheid.

Van luiheid spreek ik als je te lang, nietszeggend voor jezelf tijd inruimt en de verveling zo diep doortrokken in je plaatsvindt dat je niet eens meer blij over iets kunt worden, dan kan het belangrijk zijn dat je er weer een bepaalde beweging in brengt omde impasse te doorbreken. Maar als iemand er-voor kiest om dat niet te willen doen is dat een vrije keuze. Dat kan een heel langdurig proces zijn.

Kunt u iets zeggen over gekwetstheid in verhouding tot zelf-geloof?

Bij gekwetstheid waarvan het hart bloedt is het belangrijk om zelf het bloeden te stelpen. Je wordt zo diep geraakt, omdat je open naar de ander was. Veel mensen geven dan meteen een weerwoord of een ontkenning. Maar de kwetsing zou minder hard aankomen, als ze als eerste reactie een troostende houding naar zichzelf zouden hebben en even de tijd zouden nemen om te herstellen in hun inner-lijke balans, vóórdat ze kiezen of ze door willen gaan met spreken. Of ze zouden ervoor kunnen kiezen om even tijd en ruimte voor zichzelf in te nemen en bijvoorbeeld even de kamer uit te gaan. Dit is heel moeilijk, met name alsdie ander uit is op een conflict. Omdat het voor ons zo ongewoon is om de kamer te verlaten als je hart bloedt, gaan we vaak in de aanpassing of in de strijd middels ver-dediging. Doordat het proces daardoor niet tijdig door jezelf wordt onderbroken, zalde kwetsing nog dieper inslaan. Neem dus de ruimte voor zelfheling. Als je flashbacks krijgt, ben je vaak al over je pijngrens heen gegaan en had je dus beter iets eerder kunnen stoppen.

Hoe kom je tot meer zelf-geloof?

Door te oefenen om je onafhankelijk op te stellen. Toe te laten dat er altijd kritiek zal zijn, omdat er altijd mensen zijn die anders denken dan jij of anders getalenteerd zijn dan jij. Dat maakt het ook makkelijker om je niet in vergelijking tot anderen te presenteren, maar jezelf te presenteren zoals jij werkelijk bent.