In deze korte impressie van de lezing – het verslag kunt u in de volgende Nieuwsbrief tegemoet zien – kijk ik terug op een heel fijne avond waar een sfeer van sereniteit de hele avond zo mooi voelbaar was. Alvorens Marcel de avond begon, was er eerst een bijzonder welkom – onderstreept door een warm applaus – voor Henk Eimers, die, ondanks zijn ernstige ziekte, samen met zijn vrouw bij de lezing aanwezig was. Henk en Toos, groots dat jullie er waren!

Marcel begon de lezing met het voorlezen van zijn gedicht “Eens breekt de dag van sterven aan,” waarna de zachte pianoklanken van Erik Satie’s Gnosienne  opening gaven tot het spreken over en luisteren naar het tere onderwerp sterven voor het sterven. Heel open-hartig deelde Marcel enkele persoonlijke ervaringen, hoe het over-lijden van zijn moeder hem op jonge leeftijd al op zoek deed gaan naar antwoord op de vraag wat en waarom de dood is. Door eigen innerlijk weten en het lezen van vele boeken, leerde Marcel dat dood niet het einde is.

Alle religies wijzen op de mogelijkheid al tijdens het aardse leven de dood te overstijgen. Het proces van ‘sterven voor het sterven’ is het steeds meer loslaten en afscheid nemen van al wat je dierbaar en vertrouwd is, je niet meer identificeren met je verlangens en verwachtingen, zodat je uiteindelijk ‘naakt’ komt te staan naar je ware essentie: puur licht, pure liefde. De Tibetaanse boeddhisten beschrijven in het Bardo Thödol, in het westen bekend als het Tibetaans Dodenboek, het belang van zo bewust mogelijk sterven en de doorgang van de ziel na de dood, waarbij er uiteindelijk een innerlijk samenvallen is met het Licht en de spaken van het rad van wedergeboorte verbroken worden.

De gestelde vragen gaven aanleiding dieper in te gaan op onderwerpen als coma, levensbeëindiging, orgaandonorschap en begrafenis/crematie. Het werd opnieuw duidelijk dat het steeds gaat om je eigen staat van bewustzijn. Weet je al wie en wat je bent? Ben jij je al bewust van jouw ware essentie van licht, van liefde? Is er al het innerlijk besef van je ware wezen, zo mooi verwoord in het laatste couplet van het openingsgedicht[1] “Eens breekt de dag van sterven aan …”

Weet, o mensenkind,

jij bent het licht van alle lichten,

de grondeloosheid van alle grond,

jij bent het niet en het al,

wezenloos en toch het wezen van alle zijn,

leeg en tegelijkertijd vol van al wat is.

Marcel bedankte het bestuur voor het vele, vele werk waardoor het mogelijk is op een avond als deze bijeen te zijn en elkaar te mogen delen en raken over wezenlijke dingen. Met een gedicht en klanken uit de opera ‘Orpheus en Euridicee’ werd de mooie lezingavond afgesloten.

[1] uit gedichtenbundel  ‘Er is geen dag, er is geen nacht’  – Marcel Messing