Ongeveer 130 mensen zijn naar de Adventskerk gekomen om te luisteren naar de spirituele muziekgroep Bhakti Music, bestaande uit Deep, Martine, Inge en Nico.

Nadat de aanwezigen zijn verwelkomd leest Gré het gedicht “Er is Licht in een mens van licht” van Marcel Messing voor, waarna er een moment stilte volgt. Aansluitend op de stilte neemt Deep de aanwezigen mee in een geleide meditatie. Zij stelt ons voor om licht vanuit de kosmos via ons kroonchakra te laten binnenstromen en zo door ons lichaam heen naar Moeder Aarde. Daarna vraagt zij ons om licht vanuit Moeder Aarde binnen te laten stromen via het basischakra, waarna we weer licht vanuit de kosmos laten binnenstromen via het kroonchakra.

“Licht,” zegt zij, “is een heel hoge trilling, een hoge, fijne energie. Die trilling kunnen we meer in de stof brengen, omlaag transformeren, door er een klank van te maken. We laten nu zachtjes de klank aa horen.” We doen allemaal mee, stemmen in met die aa-klank, eerste nog zacht en soms misschien ook nog een beetje onwennig, maar allengs gaat  het steeds duidelijker klinken. Deep laat ook haar Indiaas harmonium mee­klinken. En uiteindelijk laten we onze aa-klank over gaan in een gezamenlijk gezongen AUM.

Deep legt de aanwezigen uit dat Mantra’s bestaan uit teksten uit de Veda’s, dat zijn de heilige geschriften uit India. De Veda’s en dus ook Mantra’s, zijn geschreven in de heilige taal het Sanskriet. Dat is een energietaal die eigenlijk niet letterlijk vertaald kan worden, alleen beeldend. Die taal is mediterend op elke energie en kwaliteit in het leven ontstaan. Welke klank raakt het dichtst aan een bepaalde kwaliteit? Dat merk je doordat er iets gaat resoneren in je wezen. Het Sanskriet is opgebouwd uit vijftig klanken of letters die ook altijd geschreven staan in de bloembladen van afbeeldingen van de chakra’s. Ook de chakra’s vertegenwoordigen kwaliteiten in het leven. Door Mantra’s te zingen of reciteren trek je bepaalde kwaliteiten in je leven aan.

Mantra’s zingen is ook wat we die avond doen. Meestal begint Deep met zingen, waarbij zij zichzelf op haar 12-snarige gitaar begeleidt. Na een poosje valt Martine haar bij met de tweede stem en even later gaan Inge en Nico ook meezingen. Nico speelt daarbij gitaar en Inge trommelt er lustig op los op haar djembé. Martine bespeelt soms ook nog de dwarsfluit en verschillende percussie-instrumenten, onder andere een djembé. De muziek en de uitstraling van Bhakti Music missen hun uitwerking niet op de aanwezigen, die soms eerst nog een beetje aarzelend, maar al gauw uit volle borst mee­zingen.

We richten ons onder de begeleiding van Deep in een meditatie op het lijden in Azië. We zijn één lichaam met alles op aarde, dus lijden wij als Azië lijdt. We kunnen de genezende kwaliteit van Medicine Boeddha oproepen en richten op dat deel van ons ene lichaam dat het nu zo moeilijk heeft: Azië. We kunnen die genezende kwaliteit en onze liefde en mededogen ook richten op andere delen van dat ene lichaam en zelfs op de hele aarde.

Gebundelde energie en gedachtenkracht werken sterk en zijn duidelijk voelbaar. Als je zo genezend en helend bezig bent ontvang je zelf ook genezing en heling. Ook hieruit blijkt weer hoe we één zijn met elkaar en hoe je dat ook kunt ervaren als je vanuit je hart iets onder­neemt.

We zingen nu de Mantra: Teyatha Om Bekandze, een Tibetaanse Mantra. Deze Mantra bevestigt de genezende kracht van de blauwe Medicin Boeddha. Als je een kwaliteit vanuit je wezen bevestigt, wordt hij sterker. Zo ook de blauwe genezende energie van Medicine Boeddha.

Teyatha: zo is het! U neemt het lijden weg: Bekandze bekandze. Niet alleen het zogenaamde ‘kleine lijden’ van ongemak ziekte en een­zaamheid, maar vooral ook het grote lijden, Maha Bekandze. Dat is ons ronddraaien in cirkeltjes, onze grote onwetendheid en dat het zo moeilijk is om in ons bewustzijn te brengen dat we één zijn.

Aansluitend hierop zingen we Om mani Pemme Hung (Tibetaans) of Om Mani Padme Hum (Sanskriet). Dit betekent: “Het universum is het juweel in de lotus van mijn hart.” Het is de grote Mantra van het mededogen. Bekijk de wereld vanuit de lotus van je hart en je zult haar ervaren als het juweel.

Deze beide Mantra’s worden aanlsuitend op elkaar gezongen, samengevoegd tot één Mantra en telkens herhaald, zo ontstaat er een af­wisseling van Teyatha Om Bekandze en Om Mani Padme Hum. Vanuit een wat ingetogen begin worden de muziek en het zingen steeds krachtiger en levendiger, enthousiaster en meer swingend. De aanwezigen zingen mee en velen klappen mee. Sommigen hebben er duidelijk moeite mee om stil te blijven zitten (dat hoefde ook niet) en enkelen staan op om mee te springen en te dansen. Als de mantra is afgelopen zegt Deep: “Goed, nu weten we wat jullie leuk vinden.”

We zingen ook Om Nama Shivaya; ook deze Mantra begint kalm, ingetogen en groeit heel geleidelijk naar een vrolijk en swingend gebeuren. Shiva is in eerste instantie de vernietiger en opruimer van de dingen die niet meer nodig zijn en die we dus kunnen loslaten. Shiva geeft het overzicht van hoe het leven werkelijk in elkaar steekt, hij opent het bewust­zijn voor het hogere denken en meditatie. Om Nama Shivaya betekent: Ik geef mij over aan de Goddelijke energie, oftewel: Uw wil geschiede. Van de drie-eenheid is Brahma de schepper, Vishnu de onderhouder en Shiva dus de ver­nietiger.

Ganesha Sharanam is de Mantra van Ganesha. Die Mantra wordt meestal gezongen aan het begin van een activiteit, bijvoorbeeld een reis, een studie, een optreden, etc. voor het weg­nemen van hindernissen en te grote obstakels. Ganesha zorgt ook voor gronding en voor de aarde, hij is een god die dicht bij de mensen staat, maar wel als hoofd van de Ganas, de zintuigen, opdat hij met zijn dikke buik mag genieten. We genieten van alles wat Moeder Aarde ons schenkt, maar we moeten ons leven niet laten overheersen door onze zintuigen en het genot dat zij ons schenken. Dus als het ware: hart en hoofd in de hemel en voetjes op aarde.

Ganesha Sharanam. Ik zoek beschutting bij de God met het olifantenhoofd, de zoon van Shiva en Parvatti, bij hem die geluk brengt, mij grondt en te grote hindernissen uit de weg neemt.

Tot besluit van de avond zingen we samen de Mantra Danyabad. Dit is Hindi en betekent: “Dankjewel”. We bedanken de Goden – arche­types of kwaliteiten, je kunt ook zeggen: aspecten van de ene God – dat ze aanwezig waren in de ruimte. En we bedanken elkaar dat we open stonden om die kwaliteiten te ont­vangen en dat we ons er gezamenlijk aan mochten laven.

Nadat we eerst deze Mantra gewoon gezongen hebben, stelt Deep voor dat we nu onze buurman of buurvrouw naast ons aankijken en dan elkaar deze Mantra toezingen. Daarna zingen we degene die naast of voor ons zit “Danyabad” toe. Dit herhaalt zich nog een paar keer, we zingen telkens weer iemand anders toe en besluiten de avond in één grote uiting van dankbaarheid aan de Ene, aan elkaar en niet te vergeten aan Deep, Martine, Inge en Nico.

Dankbaarheid en waardering blijken ook uit de staande ovatie die hen ten deel valt. Zij hebben ons een prachtige avond bezorgd, waar we erg van hebben genoten en die we niet gauw zullen vergeten.