“Ik heb nog een halve week met een brede grijns op m’n gezicht gelopen,” vertelt ze. Ze heeft de twee jubileumdagen meegemaakt en is nog helemaal enthousiast. Ze ratelt verder:
“Patricia Cori zei, als iemand je vraagt: “Hoe gaat het met je?” kan je zeggen: “Njôh, goed.” Maar we gaan voor “gewèèèldig”. En na die twee dagen, kan ik dat ook uit de grond van m’n hart zeggen: gewèèèldig!”
“Maar nu dan?” vraag ik, “Kun je dat nog steeds zeggen?”
“Njôh,” is het antwoord. Ik begin te lachen… “Weet je,” zegt ze, “Ik doe dan die oefening die ze ons aan raadde. Ga voor de spiegel staan, kijk niet alleen of je haar wel goed zit, maar kijk in je ogen, hou van jezelf en lach. Lach om het toneelstuk aarde en kijk wat er komt vandaag. Zei ze dat of heb ik dat net gelezen?” Ik mompel wat en ze vertelt verder…:
“Weet je, ik heb net een boek van haar uitgelezen, en weet je wat ik dacht – ze schrijft het niet – maar opeens viel bij mij dit kwartje…: De mythe van Osiris die in 13 stukjes wordt gehakt, en die weer bij elkaar wordt gezocht door Isis. Dan ontbreekt er een stukje, de penis; dat was zoekgeraakt, opgegeten door de vissen. Dat stukje is het scheppend vermogen van de mens, het goddelijke van de mens. En dat stukje fantaseert Isis er gewoon bij, van klei. Ze herschiep het scheppend vermogen, door het 13eonderdeel van het meest aardse materiaal, klei, bij elkaar te plakken. Volgens mij, doet Patricia Cori dat in haar boeken, en zo leeft ze. Ze creëert met die gewone dingen een goddelijk leven bij elkaar. Ze maakt van alles mee en net toevallig gaat de telefoon of valt een boek open op een bepaalde bladzijde. Dat maakt het leven goddelijk voor haar.
Als je zo leeft, fantaseer je niet echt, maar je bent de schepper van het herkennen van het toeval. Als je zo leeft dan lach je om al die probeersels van het duister om je bang te maken. Dan zeg je “Boe,” en dan trek je een enge kop, je staat als het ware boven de dualiteit. Natuurlijk, de rol van het duister wil ik niet uitvlakken, maar ik wil er ook geen aandacht aan geven, dan voed je het alleen maar. De rol van het duister is om je bewust te maken van het Licht, en daar kun je het dankbaar voor zijn, ja toch?”
“Ja,” zeg ik, en ik knik, ook al zit ik aan de telefoon.
“Weet je ,” gaat ze verder, “er zijn ook wel van die lezingen , daar word je gewoon bang van. Patricia heeft het er ook wel over, walvissen en dolfijnen die het water uitgepest worden door de sonar. Je ziet dat ze er erg verdrietig van is, maar ze pinkt een traan weg en is daarna weer één spetterende bonk Licht en Liefde, ook naar die duistere krachten.
Hoe zei ze dat ook al weer? Licht kan schijnen en duisternis niet, duisternis kan alleen bestaan waar geen licht schijnt.”
Wat een heerlijk telefoon gesprek was dit, ik word er helemaal blij van. En in mijn mailbox vind ik ook een mooi verhaal:
“Wat hebben we een mooi weekend gehad hè? Ik geniet nog steeds na en voel me heel goed.(I am gr-ea-ea-ea-t.)
Anekdote: ik haalde m’n zoon zondagavond van de trein en ik vraag hem meestal te helpen met uitkijken als we in de drukte van het station wegrijden. Ben niet zo’n ster in het verkeer. Dit keer keek hij me verbaasd aan en zei: “Mam, wat is er met jou aan de hand?! Zo soepel, vlekkeloos en zelfverzekerd (zonder zijn hulp) manoeuvreerde ik de auto overal tussendoor.
Woensdag gaf ik voor mijn werk een presentatie, zonder zenuwen, het ging super.”
En in Assen op het Koopmansplein, vraag ik een vriendin, (ja iedereen is na dat weekend vriend of vriendin…, ook al wist ik haar naam niet meer): Wat vond jij het mooiste?”
“Het mooiste weet ik niet, maar mooi vond ik dat schoonmaken van de chakra’s. Bij het schoonmaken van het hart heb ik wel even staan janken, ik dacht dat dat stukje verdriet klaar was maar er zat kennelijk nog wat… Ik vond het zó mooi dat al de aanwezigen de stoelen aan de kant deden en stonden te swingen, te dansen en te grommen als dinosaurussen. Ik vind de mensen die op de lezingen af komen best wel oud, en dat stond daar te swingen, ik was eigenlijk wel trots op die lui, ik zie dat mijn ouders niet doen hoor!”
Ze kijkt even schuin omhoog en vervolgt: “Zelfs mijn broers en zussen niet! Ik vraag me wel eens af, waarom er niet zo veel jeugd op Innerlijk Besef afkomt, maar die staan in de disco al hun chakra’s schoon te swingen natuurlijk. Dat schoonmaken is heel belangrijk, eerst die ouwe troep eruit voordat er Licht en Liefde in kan.
Jaas was trouwens ook geweldig, je zult het zo snel moeten vertalen en dan die specifieke woorden… Je zag hem groeien, de tweede dag stond hij net zo te grijnzen als Patricia.”
“Ja, ze infecteert iedereen met die uitstraling van haar, zouden wij dat nou ook hebben?” vraag ik.
“Tuurlijk,” antwoordt ze, “als we ons niet door rotdingen laten intimideren, maar het zien als ons aardse leertoneel, dan loop je heel wat vrolijker door de wereld.”
Lachend kijk ik haar na terwijl ze op haar fiets jumpt, ze heeft groot gelijk…
Thuis gaat de telefoon: “Hé moi, nou ik je toch aan de lijn heb, vertel eens: hoe vond je het jubileumweekend?”
“Ik had het me niet mooier kunnen voorstellen, en toen ik dat tegen Patricia zei, kreeg ik een hele dikke knuffel!
Dat schoonmaken van de chakra’s was mooi, en ook zoals iedereen erin dook.
Ja en de DNA-activatie die daar op volgde was ook bijzonder. Toen we daarmee bezig waren, kwam er een tekst in mij op uit het Bijbelboek Prediker: (4:12): “…een drievoudig koord wordt niet spoedig verbroken.” Met één streng DNA redden we het niet in de aardse materie, maar met twee hebben we ons als mensheid heel lang kunnen handhaven, dat schijnt ook de bedoeling geweest te zijn van de Annunaki, zij hebben heel erg lang geleden ons DNA terug gebracht naar 2 strengen. En nu wordt de derde streng geactiveerd, en daardoor wordt het contact met de hogere dimensies voor iedereen bereikbaar.
Toen Patricia het had over hoe je de duistere krachten tegemoet kunt gaan, kreeg ik een regel uit een lied door Labi Siffre in m’n hoofd: “My light will shine so brightly it will blind you,” ken je dat?”
Hij zong die regel uit “Something inside so strong” voor aan de andere kant van de lijn; ik ken het niet.
“En deze dan, ook uit dat lied van Labi Siffre, die kwam in mijn gedachten toen Patricia het had over mensen die je niet goed genoeg vinden: “When they insist you’re just not good enough, well, we know better, just look them in their eyes and say: We’re gonna do it anyway.”
Dat lied spreekt me al langer erg aan. We hebben allemaal dat “something inside so strong” en het is de hoogste tijd om ons daarvan bewust te zijn en daarnaar te handelen. Niet alleen maar weten dat het zo is, niet alleen maar inzien dat het zo is, maar dat helemaal innerlijk beseffen, tot in alle vezels van je lichaam en alle frequenties van je energieveld. Dat is denk ik ook een van de belangrijkste rode draden door alles wat Patricia gezegd en gedaan heeft, dat weekend.”
Het is wel duidelijk: hij heeft genoten. Ik neurie wat ik net gehoord heb, en loop naar m’n gitaar, misschien kunnen we het eens zingen, een paar akkoordjes eronder…
Websites van Patricia Cori: