We trokken allemaal de stoel dichterbij om het beter mee te kunnen maken. Ze zingen akoestisch, weet je en de zaal klinkt nogal “droog”; het geluid wordt behoorlijk geabsorbeerd.

Al bij het eerst lied voelde ik tranen opkomen, hè nee hè! Ik kruiste onwillekeurig mijn enkels en deed mijn armen over elkaar. Terwijl ik dat deed, dacht ik: “Niet afsluiten, tranen mogen toch?”

Ze zongen: “Hoe het zou zijn als ik mijn hart zou openstellen.” Nou ja, natte wangen dus… . Nou en?

Ze zingen over dingen die ze zelf meemaken in het dagelijks leven, en die je daar ter plekke meemaakt als je daar zit. Je ego dat een oordeel wil vellen, om je uit je gevoel te houden… .

“Als ik het oordeel ben en jij vergeving, heb ik dan wel een kans op overleving?” zingt Paul.

Zo bang om vanuit je hart te leven en te voelen. Wat toepasselijk allemaal.

“Hoe zou het zijn als ik dat harnas stuk zou breken,”

even die hersens uit die willen weten, van harmonie van kwinten, kwarten. Luister maar ze zingen met hun harten.

“Zeg je ja, dan kom ik bij je met een zee van overvloed, met armen vol verliefde bloemen.”

“Als ik ja zeg barst ik open, laat mij breken zodat ik helen kan… .”

“Laat me vallen, want ik moet vallen omdat ik op wil staan.”

“De muziek geeft vleugels om te landen in de armen van je hart.”

Allemaal teksten van Carla van der Veldt; Paul Rosenboom zet er orkestmuziek onder, die uit een draagbare afspeler komt. Zo zingen ze met hun eigen muziek mee.

De CD’s die ze uitgeven zijn in een studio opgenomen, de orkestpartijen gemixt en gemasterd, soms met een live instrument erbij. Heerlijk om naar te luisteren, je er aan over te geven en mee te galmen. Maar live zingend voel je hun energie en de energie die in de ruimte met het publiek wordt opgebouwd.

Na de pauze kunnen we zelf een thema aandragen waar we mee bezig zijn of een verzoeknummer indienen.

Ze zingen een prachtig lied over liefde die over de dood heen reikt. Je voelt en weet dat licht en liefde eeuwigheidswaarde hebben.

“Soms hoor ik een vogel of lees een mooi gedicht, dan wordt je bijna tastbaar en zie ik jouw gezicht.”

Voor mij zit iemand te huilen, wonden breken open en worden vanavond geheeld.

Ze zingen voor het water en vertellen hoe ze naar Barcelona zijn gevlogen met dit lied, om dit te zingen tijdens de waterconferentie. Samen met Marieke de Vrij is deze tekst ontstaan en doorgekregen.

Niet lang daarna werden ze gevraagd om voor het personeel van Rijkswaterstaat een avond te vullen, daar kwam het lied goed tot z’n recht. De watermensen gingen in hun enthousiasme staan en Paul en Carla pasten hun programma aan, aan de energie van dat moment.

Ze voelen zich vaak opgetild en gedragen door vleugels.

“Doe wat je leuk vindt,” zegt Carla, “dan komen de vleugels die je dragen.”

Paul en Carla zitten af en toe op een barkruk gezellig met de mensen uit de zaal te kwebbelen, een huiskamer sfeer is er ontstaan… .

Iemand vraagt om een lied over pubers, die ogenschijnlijk stuurloos door de wereld zwalken. Carla weet het even niet en biedt aan een lied te schrijven over dat thema. Wij als publiek willen dat bij een volgend optreden in Zeyen horen!

Een vrouw uit de zaal vertelt giechelend en later schaterend dat ze verliefd is, en vraagt of daar nog een lied over is.

En “toevallig” is dat een lied dat helemaal op z’n plek valt, voor bezorgde ouderen die losgeslagen pubers gadeslaan. “Jij tilt mij op.”

Carla zingt ook nog een hartverscheurend mooi lied over het loslaten van je kind, wat telkens weer een bevalling is. Ook dan kun je vertrouwen op de vleugels van een engel die je kind niet uit het oog verliest.

Enkele van deze prachtige liederen komen in oktober uit op de nieuwe cd. Op de website www.to-be.nl komt daar wel informatie over.

En tijdens het laatste lied, als iedereen staat, en bij de tekst “Sla de handen ineen,” staan we opeens allemaal hand in hand te zingen en swingen… .

Zingen met tranen in je stem is iets ongewoons, het is net of je openbreekt, je kunt gewoon doorzingen, een heel aparte ervaring!

Paul en Carla hebben ons opgetild, zodat we weer konden voelen. Ze tilden boven elke schijn. Op hun schouders durf ik weer te groeien.

Sinds jij me draagt, vervaagt de diepste pijn.

Nu jij me draagt voel ik wie ik kan zijn!

Naschrift:

Dit was een prachtig muzikaal gebeuren; wie hier niet bij was, heeft echt iets heel moois en bijzonders gemist.

Het goede nieuws is dat we To-Be zeker nog een keer zullen uitnodigen, waarschijnlijk in december 2011. We hebben daarover al contact met Carla en Paul.