Oene Hofman is donateur van Innerlijk Besef, heeft jaren in het bestuur gezeten en schrijft al jaren de ‘Lieve mensen – brief’, waarmee de Nieuwsbrief van Innerlijk Besef altijd begint. Hij schrijft vanuit zijn eigen ervaring en gevoel over wat er zoal in hem geboren wordt. Op dezelfde manier vertelt hij ook vanavond. Oene spreekt de wens uit elkaar te ontmoeten in een gezamenlijke creatie.

We luisteren naar muziek Because we believe, gezongen door Marco Borsato en Andrea Boccelli “Like the stars across the sky – We were born to shine. Zoals de sterren aan de hemel staan – Zo zijn wij bedoeld om te stralen.”

Oene vertelt hoe hij in 1999 bij Innerlijk Besef is gekomen (zat toen privé in een moeilijke periode) en voelde zich er gelijk thuis. De onderwerpen van de lezingen raakten hem. En ook de ontmoeting met gelijkgestemde zielen is hem dierbaar. Het schrijven van de stukjes in de Nieuwsbrief inspireert hem zelf zeer en heeft tot diepe inzichten geleid. Soms kan hij zelf ontroerd raken van een zin, die net geboren is. Als hij iets heeft gelezen dat hem raakt, een Parel bijvoorbeeld, dan ontvouwt zich de tekst in een paar dagen tijd. Hiervan delen – uitdelen – is een verlangen, diep in zijn ziel. Met het spreken nu volgt hij dit spoor verder. “Het is een vreugde vanuit je hart te mogen spreken en mij daarvoor kwetsbaar op te stellen. Het is ook een feest om te mogen inspireren.”

Gaandeweg werden de stukjes steeds persoonlijker en komen ze uit een diepere laag. Langzamerhand kreeg Oene voor zichzelf het idee, waarom hij hier op aarde gekomen was. Hij kreeg het gevoel van een baken van licht en liefde te willen zijn. Dacht dat hij dat nog moest worden. Maar kreeg terug, dat hij dat al wàs, dat hij door verschillende mensen al zo werd ervaren… .“Delen van wat er in mij omgaat is een diep verlangen van mijn ziel.”

 

“De mysteriën van de waarheid worden gevormd door verborgen elementen van het leven. Door ervaringen op dit gebied te delen ontstaat de mogelijkheid dingen/ervaringen anders te leren zien. Vanavond wil ik graag vanuit mijn waarheid met jullie delen wat er in mij omgaat. Soms voel ik ineens dat ik op een andere manier moet leren kijken. Inspiratie vind ik vooral in het Thomas-evangelie. “Het koninkrijk van God is uitgespreid over de aarde. Alleen de mensen zien het niet.” Deze gedachte bleef bij me hangen. Als het er al is, waarom zien we het dan niet? Zien we iets over het hoofd? Opeens werd me duidelijk: We hoeven niet iets te worden! We zijn het al. Het gaat erom anders te gaan leren kijken, vanuit een ander perspectief. Dat wil ik met jullie delen. Ik hoop, dat dit jou dichter bij jouw waarheid brengt. Dat het resoneert in je hart. Dit anders leren kijken vinden we in het Gebed van Moeder Theresa:

 

Als ik honger heb, geef me dan iemand die ik kan voeden.

Als ik dorst heb, geef me dan iemand die dorst heeft.

Als ik het koud heb, geef me dan iemand om te verwarmen.

En als ik treur, geef me dan iemand om te troosten.

 

Als mijn kruis te zwaar wordt en ik het gewicht niet meer kan dragen,

en als ik snak naar iemand die me vasthoudt

en er lijkt niemand te zijn om mijn last te verlichten,

geef me dan iemand die net zo hard liefde nodig heeft als ik.

Geef me iemand, iemand die ik kan helpen.

 

Als ik tijd nodig heb, geef me dan iemand om even bij te zijn.

En als mijn hart zwaar is, laat me iemand vinden om aan het lachen te maken.

Als ik vernederd word, geef me dan iemand om te eren.

En als ik wil dat er iemand naar me omkijkt, toon me dan iemand die ik overeind kan helpen.

 

Moeder Theresa helpt ons door haar ogenschijnlijk tegenstrijdig gebed anders te kijken. Normaal gezien, zouden we willen dat er iemand komt met een fles water als we dorst hebben. Vanuit de menselijke maat gezien, leven we nu zo. Moeder Theresa draait het om. Er zijn heel veel aspecten, die we precies andersom moeten leren bekijken. Van de bekende Carl Gustav Jung leerde ik, hoe belangrijk het is welke richting wij uit kijken en vanuit welk perspectief. “Wie naar buiten kijkt, droomt. Wie naar binnen kijkt, wordt zich bewust en ontwaakt.” Opeens kwam het beeld van de Boeddha bij me op. Hij zat onder de boom, keerde naar binnen tot hij ontwaakte.

Ook in de Cursus in wonderen gaat een groot deel over het feit dat wat we zien een illusie is. Veel mensen vragen zich af hoe dat mogelijk is. Echter, in de menselijke maat gezien is een bijvoorbeeld een lantaarnpaal, of een een huis werkelijkheid. Boven de tijdelijke, menselijke maat uit, leren we de spirituele maat kennen. De onzichtbare werkelijkheid bestaat veel langer, dan de materiele werkelijkheid. Wat je ziet is tijdelijk, wat je niet ziet heeft eeuwigheidswaarde.

Ook bij Eckhart Tolle vinden we dit perspectief:

 

Als je bewustzijn naar buiten gericht is,

komen verstand en wereld op.

Als het naar binnen gericht is,

wordt het zich bewust van zijn eigen Bron

en gaat het terug naar huis,

naar het Ongemanifesteerde.

 

Waarom is het zo belangrijk om naar binnen te kijken? Wat is daar te vinden? Het lijkt erop, dat je naar binnen moet kijken, om anders te leren zien. Als je naar binnen gaat, wordt je je bewust van andere waarden. Maar naar binnen kijken is moeilijk. We zijn gewend om naar buiten te kijken. Misschien vind je het geheim in de volgende oude parabel uit de Indiase wijsheidstraditie. Misschien herken je het, want het gaat over jou!

 

De Goddelijkheid van de mens

 

Er was eens een tijd heel lang geleden,

dat alle mensen Goden waren.

Ze beschikten allen over een geweldige macht,

maar zij maakten daar misbruik van.

Brahma, de God der goden, besloot daar iets aan te doen.

Hij wilde de goddelijkheid van de mens verbergen.

Hij riep alle mindere Goden bijeen en vroeg hen

waar hij het beste met die grootheid kon blijven.

 

Een van de Goden zei:

“Laat ons de grootheid maar begraven in het diepst van de aarde.”

Waarop de Brahma antwoordde:

“Nee, want eens komt de dag dat de mens

zo diep zal graven dat hij zijn grootheid terug zal vinden.

 

Een andere God zei toen:

“Gooi het in het diepst van de oceaan.”

Maar opnieuw antwoordde Brahma:

“Nee, want eens komt de dag dat de mens

het diepst van de oceaan zal ontdekken.”

 

Een derde zei:

“Verstop het op de allerhoogste berg.”

Maar ook hierop antwoordde Brahma

“Nee, want eens komt de dag dat de mens die bergtop zal beklimmen.”

Ten einde raad gaven de mindere goden het op.

 

Toen zei Brahma de God der goden:

“Op aarde is maar één plaats,

waar de grote goddelijkheid van de mens

afdoende kan worden opgeborgen.

Eén plaats waar hij zeker nooit zal zoeken.

En dat is: In het diepst van hemzelf.”

 

Anders leren zien

Ook Krishnamurti maakt ons duidelijk dat de uiterlijke zintuigen beperkt zijn. Hij kon zijn leerlingen soms flink op de proef stellen, daagde hen uit en zei: “Wat jullie zien, dat ben ik niet.” De mensen begrepen hem niet. “We kunnen je toch aanraken?” Na verloop van tijd begrepen de leerlingen dat Krishnamurti zoveel meer was dan wat je kon zien. Als ik nu de zaal inkijk zie ik zoveel prachtige mensen. Maar ik zie vooral de uiterlijke kenmerken van mensen. Wat ik zie is slechts een aspect van wie jij bent. Ons werkelijke wezen, ons werkelijke Zijn is voor het oog onzichtbaar.

Daarom is het goed om onze innerlijke zintuigen beter te leren gebruiken en ook onze manier van kijken te veranderen. Meestal spreken we van een lichaam met iets als een ziel. We zijn echter een ziel met een lichaam. Toen ik deze gedachte proefde en op me in liet werken, kon ik meer gaan zien van het wezen van de mens, en begon meer te begrijpen van de goddelijkheid van de mens. Op dit moment zijn we zowel een spiritueel wezen als een aards mens. Maar meestal verbinden we ons alleen maar met het aardse aspect. Als we bijvoorbeeld een verandering willen in ons leven, dan is er vaak het klein denken over onszelf wat ons tegenhoudt. De gedachte ‘dat kan ik niet’, blokkeert zo onze ontwikkeling. Uitgaande van het feit, dat we een spiritueel wezen zijn – vanuit een mij op dit moment onbekende wereld gekomen naar de aarde – om een ervaring op te doen. Dan wordt het beeld anders, dan wordt de kleur anders. Dan kunnen we kiezen. Dan ontdekken we dat de aarde een prachtige leerschool is waar ontzettend veel te leren valt. Als we als ziel gekomen zijn, om hier aspecten te leren die we in de sferen niet konden ervaren. Dan is dat een van de redenen om hier te willen zijn.

Ga er even van uit, dat er in de sferen veel licht en liefde is en dat we daar deel van uitmaakten. Dat we liefde en licht waren, maar dat we niet echt wisten wat dat was. Zoals een vis niet weet wat water is tot hij op het droge ligt, zo had ons wezen geen ervaring en besef van wat liefde precies is. Dit is een van de redenen om naar hier te komen; om aspecten van het tegenovergestelde te leren ervaren. De aarde is een machtige leerschool om aspecten van niet-liefde te leren. Als we daar veel aspecten van ervaren, weten we pas wat liefde is. De aarde kun je zien als een universiteit van het leven, waar je heel bijzondere ervaringen kunt opdoen. Tolle leert ons dat we hier zijn opdat het goddelijk doel van het universum zich kan ontvouwen. Zo belangrijk zijn we!

 

Eerst zien en dan geloven?

We zijn gewend te zeggen: Eerst zien, dan geloven. Menselijkerwijs gezien is dit een aspect van het uiterlijke denken. Vanuit de spirituele werkelijkheid is alles één. Is alles onderling verbonden. Daar werkt het naar mijn idee net andersom. Daar mogen we eerst vertrouwen hebben en dan zien. Dan ervaren. In The Secret gaat het hier ook over: eerst vragen, dan vertrouwen/geloven, dan ontvangen/zien. Of zoals Christus het zelf zegt in het Evangelie van Marcus: “Alles waarom jullie bidden en vragen, geloof dat je het al ontvangen hebt, en je zult het krijgen.” De menselijke maat zegt: “Eerst zien, dan geloven.” The Secret zegt: “Geloof en leef ernaar alsof je het al ontvangen hebt, en dan zul je het ontvangen.” Vraag – geloof – vertrouw. Dat is één van de grote waarden van het boek.

 

Esoterische wiskunde

De uiterlijke mens wil graag bezig zijn met wiskunde, met dingen bewijzen. Pythagoras, de bekende grote wiskundige, kende ook esoterische wiskunde. Hij zei: “Indien je vreugde wilt vermenigvuldigen, moet je haar delen.” Op het spirituele niveau bekeken vermenigvuldigt zich op het ogenblik op aarde alles wat waarde heeft als het oprecht wordt gedeeld. Als het uit je zelf komt.

In het Nieuwe Testament wordt Christus op de proef gesteld en gevraagd wordt naar de oude wetten: “Wat is het grootste gebod?” In hedendaagse taal: “Wat is het meest indringende advies?” Zijn antwoord luidde: “Heb God lief met heel uw verstand, met heel uw ziel en met heel uw hart. Dat is het grootste en het eerste gebod. Het tweede is daaraan gelijk: heb uw naaste lief als uzelf”. In de geestelijke maat ligt hier een geweldig geheim. Als we het goddelijke aspect liefhebben, is dat inderdaad het grootste. Ik ontdekte, dat het eigenlijk niet bij het eerste begint, hoewel we dat meestal wel zo zien. Maar het begint eigenlijk bij het tweede, bij onszelf.

Vroeger in mijn jeugd werd in de kerk veel gesproken over: ‘Je naaste liefhebben.’ Weggelaten werd dan meestal: ‘als jezelf’. Maar de goddelijkheid van de mens is juist verborgen in ons. Als je naar binnen gaat wordt je je bewust, je voelt het goddelijke in je, je ziel. Als je daar contact mee maakt, gaat je hart open. Gaandeweg heb ik zo stukjes van mijzelf leren liefhebben. Je krijgt daardoor meer ruimte, juist ook voor de ander. En delen van jezelf accepteren betekent jezelf leren liefhebben. En daarmee de mogelijkheid om de ander lief te hebben. Je gaat meer liefhebben met je hele wezen. Dan voldoe je dus ook gelijk aan het eerste gebod. Jezus zegt daarna nog iets bijzonders: als je deze indringende adviezen volgt, dan heb je de gehele wet en de profeten van het oude testament vervuld. Prachtige esoterische wiskunde. Dit gaat het menselijke verstand vaak te boven. Maar als je je verbindt met het spirituele wezen in jezelf, ga je het van binnenuit begrijpen.

 

God van verdeeldheid of van eenheid … .

De God van de dogmatische godsdiensten verdeelt de mensheid in kampen. Godsdienst en religie zouden ons dichter bij elkaar en bij God moeten brengen. Er wordt echter alleen maar verdeeldheid gezaaid. Ook binnen de stromingen zelf. Waarvoor is er dan godsdienst? Om het instituut in stand te houden? Om regels te stellen? Of om de mens te inspireren. Gelukkig is de God van de mystici een kracht, die de mensheid verenigt. Dat geeft hoop. Nu ik uit de kerk ben gestapt, kan ik met andere ogen kijken en lezen, omdat ik niet meer gebonden ben aan een bepaalde uitleg en voorgeschreven krijg hoe ik moet geloven. Ik kan met andere ogen lezen in de Bijbel. Er is veel gemeenschappelijks op de onderliggende laag in de mystiek bij Hindoe, Boeddhist, Moslim, Taoïst en Christen. Onder de geïnstitutionaliseerde lagen. Neale Donald Walsch schrijft op zijn website: Als God de wereld slechts een boodschap kon sturen, zou die luiden: “Jullie hebben mij totaal verkeerd begrepen.”

 

We kennen de uitspraak van Hermes Trismegistos uit het oude Egypte: “Dat wat beneden is, is gelijk aan dat wat boven is. En dat wat boven is, is gelijk aan dat wat beneden is, om de wonderwerken van één enkel ding te verrichten.” Zo boven zo beneden, zo binnen zo buiten. Deze uitspraken moeten we niet met de menselijke maat bekijken, maar zien met de bril van onze ziel, met de ogen van wie we werkelijk zijn. Anders leren kijken, geeft dat we leren zien; we leren de geheimen van het leven te zien. Vanaf de jaren ’40 – ’50 van de vorige eeuw zijn de Dodezee-rollen en de Nag-Hamadi-geschriften ons aangereikt; het Evangelie van Maria-Magdalena en het Evangelie van Thomas.

Maar ook andere boeken hebben ons veel te zeggen. De Celestijnse belofte leerde mij dat ik op een ander vibratieniveau kan komen; eventueel ook engelen kan waarnemen op die manier. Ons wezen wordt fijngevoeliger. Een ongewoon gesprek met God sloot aan bij een ontluikend veranderend godsbesef. De Da Vinci code (over het vrouwelijke) en The Secret die ons nu leert eerst te geloven en dan te ontvangen. Ook de boeken van Pim van Lommel over Bijna Dood ervaringen worden veel gelezen. Wij zijn er klaar voor om meer geheimen van het leven te mogen leren zien en ervaren.

In de Da Vinci Code wordt het getal Phi (Φ) genoemd. De getalswaarde hiervan is 1,618. Het komt uit de mystieke wiskunde en is het mooiste getal dat bestaat. Het zit ook in de naam SoPHIe (wijsheid). En wordt ook wel de Sectio Divina, de goddelijke verhouding genoemd: de gulden snede. In de natuur, de muziek, en de bouwkunst zijn veel voorbeelden te noemen, waarin dit getal in speciale verhoudingen voorkomt. Daarom zegt Paulus: “Weet gij niet dat gij Gods tempel zijt en dat de Geest van God in u woont?” (1 Korinthe 3:16)

 

 

Vragen en bespreking (kort samengevat):

 

Is de esoterische wiskunde te leren?

In de volgende boeken wordt hierover geschreven: De goddelijke driehoek van Ouspenski en De geometrie van de Schepping van Drunvalo Melchizedek. Ook in het Boeddhisme wordt er over geschreven.

 

Het goddelijke in je en wij maken deel uit van de goddelijkheid? Hoe kijk jij daar tegen aan?

Kan mij in beide vinden. Beiden raken iets in jou en mij aan. Er is een verlangen.

 

Is de kerk alleen negatief?

Kan ook in ruimere zin positief bezien worden.

 

Ik kan beelden zien. Mijn vraag is: Wie kijkt er nu eigenlijk?

We gebruiken maar 20% van onze hersenen. Steeds meer van onze zintuigen raakt ontwikkeld. Het is wel belangrijk om goed te aarden.

 

Heb je tips hoe we de weg naar binnen kunnen gaan? Werkelijk gaan luisteren met je hart. Onze ziel spreekt door ons hart. Het is nodig om te vertragen en stil te worden. Minder denken. Met aandacht kijken, dan leer je werkelijk zien. Met aandacht horen, dan leer je echt luisteren. Je komt meer in het Nu. Het gaat om ervaren voorbij de woorden. Wat in je resoneert, daarmee aan de slag gaan. “Wie naar buiten kijkt droomt. Wie naar binnen kijkt, wordt zich bewust en ontwaakt.”

 

Oene eindigt met een zegenwens vanuit zijn hart.

 

Moge ons hart verlicht worden door het stralend Licht van de Waarheid.

Moge ons hart resoneren in de vrede en de liefde van God die alle verstand te boven gaat.

Mogen wij doordrenkt worden van het innerlijk besef dat als we lief hebben,

God niet in ons hart is, maar wij in het hart van God zijn.

Moge dit alles worden tot een grote helende vreugde die blijvend ons hart verwarmt en ons ‘verlicht’ op de weg die we mogen gaan; nu en voor Al-tijd!

Aum, Amen