Hoewel de buitenverlichting bij Van der Valk een warm welkom deed uitgaan naar de bezoekers en er binnen ook een feestelijk kerstaccent was, kwamen vele, vele mensen – gelukkig kon iedereen nog een plaatsje in de zaal vinden – niet voor deze ‘buitenverlichting’ maar om Hans Stolp te horen spreken over dat andere licht, over die andere geboorte….

Na het stiltemoment begint Hans met het uitspreken van de diepe wens: “Dat we ons allemaal zó  warm, zó onbevangen, zó kwetsbaar ook, met elkaar verbinden mogen, met het diepste in onszelf, maar ook met de geestelijke wereld… dat we door die warme en onbevangen verbinding de aanwezigheid van Christus zelf hier in ons midden, voor ieder van ons heel concreet voelbaar wordt… als een kracht van warmte die ons omhult, als een flits van inzicht die ons echt verder helpt, of als een stille kracht van troost en bemoediging op onze levensweg. Meer dan alle woorden van vanavond hoop ik dat ieder van ons in stilte, heel subtiel maar heel concreet, die aanraking vanuit de geestelijke wereld mag ervaren en dat mag meenemen als het eigenlijke geschenk van deze avond.”

Lezing

George Ritchie schrijft in zijn boek Terugkeer uit de dood hoe hij, in Amerika 1943, als jonge rekruut ernstig ziek wordt en een bijna­doodervaring krijgt. Bij deze ervaring mag hij zover reizen dat hij het allerhoogste licht kan aanschouwen, het licht waarin hij Christus herkent en dan beseft dat hij eindelijk thuis is, eindelijk daar waar hij wezen moet. Groot was dan ook zijn teleurstelling toen hij weer wakker werd in de ziekenbarak; in datzelfde jaar wordt hij naar Europa uitgezonden om aan het front te vechten. Vanaf dat moment is er voortdurend het verlangen naar dat allerhoogste licht, dat tegelijk de allerhoogste liefde is, naar Christus. Elke dag bidt hij weer zo’n ervaring te mogen hebben, omdat hij zonder dat licht en die liefde niet verder leven kan. Na een jaar krijgt hij antwoord en een innerlijke stem zegt: “Zoek Christus niet ver buiten je, in de geestelijke werelden, maar zoek Hem in de ogen van andere mensen. Als je goed kijkt, goed oplet, zul je Hem hier op aarde vinden.” Sindsdien zoekt Ritchie voortdurend naar mensen in wier ogen hij Christus kan herkennen en steeds als hij weer dat licht en die liefde van Christus ervaart, is hij zo dankbaar even iets terug te vinden van die grootse en allesbeslissende ervaring van zijn leven.

Eeuwenlang hebben mensen geprobeerd buiten het lichaam te komen om de weg te vinden naar de geestelijke werelden, naar ons eigenlijke thuis van licht en liefde. In voorchristelijke tijden kende men de mysteriescholen, of inwijdings­scholen, waar mannen èn vrouwen zo aan zichzelf leerden werken dat ze in een zesdegraads inwijding onder geleide van een preister of priesteres, uit hun lichaam konden treden en de geestelijke werelden binnengaan. Het was is die tijd de enige weg om iets van dat goddelijke licht, dat thuis, te ervaren. Elisabeth Haich vertelt in haar boek Inwijding hoe zij als Egyptische prinses de zesdegraads inwijding mocht ervaren. Na zich geestelijk zo ver ontwikkeld te hebben, werd ze op de grote dag van de inwijding naar een donkere, stille ruimte in de piramide gebracht. Hier maakte een priester de geestelijke lichamen los van haar fysieke lichaam zodat ze door de geestelijke wereld kon gaan reizen. Via de etherische wereld kwam ze in de duistere astrale wereld terecht; hier moest ze laten zien over voldoende zuiverheid en geestelijke kracht te beschikken om puur op eigen kracht door die lagere astrale wereld verder te kunnen reizen naar de voor haar hoogst mogelijk bereikbare lichtwereld. Daar ontmoette ze dat allerhoogste Lichtwezen en kreeg, oog in oog met die stralende gestalte van licht en liefde, een terug­blik op het ontstaan van de aarde en kosmos en daarna een vooruitblik op de wereld en mensheid tot de voltooiing van de evolutie. Vervolgens mocht ze haar eigen vorige levens zien, de betekenis van het huidige leven en haar toekomstige incarnaties. Toen zij dat allemaal had aanschouwd kwam de priester in die hoge lichtwereld om haar, na drie dagen, terug te halen en weer met het lichaam te verbinden. Na deze inwijding was ze een volkomen ander mens, een wetende: een nieuw mens met een nieuwe naam. Sinds die ontmoeting van aangezicht tot aangezicht met die allerhoogste Lichtgestalte was ook de kracht van haar hoger Zelf, haar Boeddhanatuur, ontwaakt en leefde ze voortaan vanuit die kracht en niet langer vanuit haar ego.

Ook in de bijbel staan – voor wie oren heeft om te horen – voorbeelden van de zesdegraads inwijding beschreven. Koning David vertelt in psalm 23 in die prachtige regels “…zelfs al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad, want Gij zijt bij mij,” over zijn reis door de donkere astrale wereld naar het licht. Het was dat simpele vertrouwen dat hem in het diepste donker, ook van die astrale wereld, overeind hield en verder leidde. Lazarus kreeg een zesdegraads inwijding op afstand in de drie dagen voordat Jezus hem terughaalde en deed opstaan uit zijn graf. Voortaan zou zijn nieuwe naam Johannes zijn, de Johannes die we kennen van het boek Openbaringen en van zijn evangelie dat begint met de woorden: “In den beginne was het Woord en het Woord was bij God en het Woord was God.” Het bijzondere is dat de woorden van hoofdstuk één van dit Johannes-evangelie nog altijd zo’n kracht hebben dat ze werkelijk, werkelijk genezende energieën in beweging zetten.

Johannes onderwijst zijn leerlingen aan de mysterieschool in Efeze over de Logos, dat Grieks is voor Woord. De Logos is dat hoge Lichtwezen dat de leerlingen bij hun inwijding in de zesde graad mogen ontmoeten: “In den beginne was de Logos en de Logos was bij God en de Logos wás God.” De leerlingen kunnen begrijpen dat de Logos, dat allerhoogste Lichtwezen, zo één is met God dat het eigenlijk God is. Maar verbaasd zijn ze als Johannes verder vertelt: “De Logos is vlees geworden en de Logos heeft onder ons gewoond en wij hebben zijn heerlijkheid aanschouwd.” Johannes kon dit vertellen omdat hij tijdens zijn uittreding naar de allerhoogste lichtwereld werd ingewijd in het Christusmysterie. Dit Christusmysterie, het Logosmysterie, hield in dat die allerhoogste Lichtkracht – de Christus, de Logos – stap voor stap zich aanpassend aan een steeds lagere sfeer, was afgedaald naar de aarde. Niet de geboorte en de kribbe, maar het eigen­lijke kerstfeest is dat grootse geheim dat die allerhoogste Lichtkracht indaalde tot in de sfeer van de aarde en zich met een mens verbond. Zaratoestra, een hoge ingewijde uit het voorchristelijke Perzië, mocht ook schouwen hoe dat allerhoogste Lichtwezen bezig was af te dalen naar de aarde. Toen hij dit zag, voelden hij en zijn leerlingen dat ze, ondanks het sterke verlangen naar de geestelijke wereld, niet langer moesten proberen de aardse werkelijkheid te ontvluchten maar zich meer en meer met aarde te verbinden. In de tijd van Jezus konden de Essenen schouwen dat dit Lichtwezen vlakbij de aarde was en zich weldra met een mens zou verbinden. Zij vroegen het Lichtwezen hierbij behulpzaam te mogen zijn en groot was hun ontroering toen zij zagen dat dit allerhoogste Lichtwezen zich bij de doop in de Jordaan verbond met hun leerling Jezus van Nazareth. De helderzienden zagen dat die hoge Christusgeest eerst nog als een enorme mistwolk voor zijn borst bleef hangen: pas in de loop van drie jaar kon Jezus deze Christusgeest beetje bij beetje in zich opnemen. Tot er op de dag voordat Jezus gevangen zou worden genomen, nog een klein restje van die wolk buiten zijn lichaam was. Jezus bad in de hof van Getsemané: “Laat deze drinkbeker aan mij voorbij gaan,” omdat hij wist dat – nu zijn lichaam het door de krachtige Christus­energie dreigde te begeven – er nog een klein stukje opgenomen moest worden om zijn opdracht te voltooien. Want als het lukte de eerste volledig verchristelijkte mens te worden, zou voortaan voor iedereen de weg open zijn om ook een volledig gerealiseerde mens te worden. Rudolf Steiner schreef dat Jezus pas aan het kruis zijn opdracht voltooide en dat laatste restje Christusenergie in zich opnam, dat Jezus daar helemaal Christus werd en kon zeggen: “Mijn God, mijn God, wat hebt Gij mij verheerlijkt.” En op het moment dat hij de geest gaf, werd dat allerhoogste Lichtwezen, die Christusgeest, die nu door de mens Jezus helemaal vermenselijkt was, omgevormd tot het lage energiepatroon van de aarde en werd het geboren als een ‘veraardste’ kracht.

Sinds die tijd werkt deze Christusgeest in stilte hier op aarde, opdat eens ieder mens deze Christus­kracht in zichzelf zal kunnen opnemen om zo een nieuw mens te worden. Daartoe heeft deze Christuskracht allereerst gewerkt aan het ver­sterken van onze egokrachten, zodat het ego voldoende sterk zal zijn om die allerhoogste Chris­tusgeest te baren en te dragen. Tevens zijn we gegroeid in zelfstandigheid, tot het inzicht gekomen van volkomen gelijkwaardigheid van iedereen en naar een toenemende vrijheid. Nu we dit allemaal geleerd hebben en weten dat het erom gaat de weg naar binnen te gaan en te luisteren naar je eigen geweten in plaats van naar autoriteiten buiten jezelf, nu eindelijk kan die allerhoogste Lichtgeest ook in ons geboren worden en staan we werkelijk op de drempel van de Nieuwe Tijd.

De esoterische traditie van het christendom vertelt dat de heilige Drie-eenheid staat voor drie opeenvolgende evolutieperioden waarin we God niet meer gaan zien als drie-eenheid maar er een verdieping plaatsvindt van onze kijk op God. In de begintijd van de evolutie zag de mens God vooral als God de Vader die ergens ver weg buiten ons staat en voor ons regelt en zorgt. In een volgende evolutieperiode daalt het Goddelijke wezen af naar de aarde en leeft, als God de Zoon, tussen ons. Daarna zal een periode komen dat de mens niet meer naar omhoog of opzij hoeft te kijken maar alleen nog naar binnen hoeft te kijken om te ontdekken dat God de Geest is die in mij en in iedereen leeft. En het is onze huidige tijd waarvan vele oude wijzen en ingewijden – waaronder de Egyptenaren en de Maya’s – wisten dat dit de beslissende over­gangstijd is naar het ervaren van God in onszelf. We gaan nu door de moeizame geboorteweeën heen naar een tijd dat de Christus in ons ontwaakt en het innerlijk licht steeds sterker door ons heen zal stralen.

De vraag is nu hoe we omgaan met die geboorteweeën, met het donker in deze tijd. Hoe reageer je op de dood van Theo van Gogh, hoe reageer je op de angsten die wakker worden, op de toenemende woede in jezelf? Reageer je vanuit je ego of vanuit de hogere krachten? Kies je ervoor vanuit het ego te reageren dan ga je verharden, cynisch, bitter, agressief en oordelend zijn, kom je in de sfeer van karma en vergelding. Je kunt ook proberen door de angst, agressie en onzekerheden heen je een weg te knokken naar toch weer dat vertrouwen en overgave, voelen en weten dat alles past in het goddelijke plan. Dan kun je de huidige tijd zien als geboorteweeën waar je, dwars door de egokrachten heen, de weg naar de innerlijke Christus vindt.

Laten we vanuit de stille, vredige kracht van het hoger Zelf de gaven behoeden van gelijkwaardig­heid, vrijheid en zelfstandigheid die de Christus-geest voor deze tijd in ons heeft bereid. De tijd van het instituut kerk en ‘geloven op gezag’ is voorbij. De eigenlijke boodschap van Jezus was niet het stichten van een kerk maar de weg naar binnen te gaan, je gereed maken om de innerlijke Christus te ontvangen. Ga die weg en werk elke dag aan jezelf, opdat de geest geboren kan worden en dat hoge licht kan gaan stralen. Voel je soms al even die aanraking, even die momenten van diepe vrede en dat diepe gevoel van overgave? Dat zijn de eerste ritselingen van het ontwaken van de Christus in je. Koester deze momenten. Ook in het samenzijn, daar waar mensen hun harten openzetten, elkaar echt kwetsbaar durven aankijken, is die hoge kracht voelbaar. Wie goed kijkt, wie luistert met zijn hart, ziet steeds sterker de heerlijkheid van dit Licht­wezen hier op aarde. Want juist als de schaduwen donkerder worden, wordt het licht ook krachtiger.

Aanvulling uit vragen

Hoewel hij spreekt vanuit zijn achtergrond, de christelijke traditie, benadrukt Hans dat al waar vanavond over gesproken wordt, universele kennis is die in alle tradities dezelfde is. Het maakt niet uit of je nu Christus zegt, Boeddha, Allah, Grote Geest… het zijn allemaal namen waar in wezen hetzelfde mee wordt bedoeld. Het gaat om het doorgeven van deze kennis die juist in deze beslissende tijd zo hard nodig is. Maar besef dat we heel veel ook niet kunnen begrijpen, slechts een beetje aanvoelen, tot we straks terug in de geestelijke wereld iets zullen mogen zien van dat grote goddelijke plan. Dus pak alleen op wat je aanspreekt, waar jij wat aan hebt en laat de rest gewoon voor wat het is, want de tijd van dogma’s en geloven op gezag van een ander is voorbij.

Esoterische traditie

In de eerste twee eeuwen van onze jaartelling was naast het christendom uit de kerkelijke traditie ook een ander christendom bekend dat een enorme bloei beleefde: het spirituele of esoterische christendom waar het vooral gaat over ‘de weg naar binnen’. Door de weg naar binnen te gaan en te luisteren naar het eigen innerlijke geweten zou minder geluisterd worden naar paus, pastoor en dominee, wat onvermijdelijk het einde van het instituut kerk zou betekenen. Toen de kerk vanaf de derde eeuw onder de invloed van Rome steeds sterker werd, besloot deze dan ook de spirituele traditie met harde hand uit te roeien, waarbij mogelijk alle esoterische boeken – het Evangelie van Maria Magdalena, het Evangelie van Thomas, het Evangelie van Filipus, de Geheime Handelingen van Thomas, enzovoort – werden verboden en vernietigd en één miljoen Katharen werden vermoord. Vanaf die derde eeuw is de esoterische stroming ondergronds gegaan en die kennis bewaard gebleven door groepen als de Katharen, de Bogomielen en de Waldenzen. In 1945, het donkerste jaar van onze geschiedenis, werd in het zand van Egypte de grote oorspronkelijke schat van het christendom (terug) gevonden: de Nag Hammadi-geschriften. Naast deze kostbare spirituele boeken vind je nu in de boekhandel vele, vele boeken met die lang verborgen wijsheden waar eens zo veel mensen voor gestorven zijn. Juist in deze donkere beslissende overgangstijd, juist nu hebben we deze esoterische inzichten ook meer dan ooit nodig om te begrijpen wat er in onze tijd allemaal gebeurt en hoe daar mee om te gaan.

Scheiding

We leven in een tijd waarin we een sprong vooruit gaan maken in de evolutie. Net als in alle andere tradities, spreekt ook het christendom over de twee stromen die gaan ontstaan, de scheiding van schapen en bokken, omdat niet iedereen mee wil of kan in die sprong. Aan de ene kant zie je dat mensen meer en meer in hun ego vast komen te zitten met als gevolg – je ziet het steeds sterker gebeuren – dat hun geweten en gevoelig­heid steeds verder gaat afsterven. Zij zullen in een ‘klas lager’ hun ontwikkeling voortzetten en met de volgende evolutiestroom verder gaan, want eens komt elk mens thuis, maar ieder mag het in zijn eigen tempo doen. Aan de andere kant zie je ook meer mensen stap voor stap groeien naar een hogere gevoeligheid, naar een hoger bewustzijn, naar het zoeken van een spirituele weg. Daar is geen mysterieschool meer voor nodig: een ieder die dit wil, kan heel persoonlijk zelf de inwijdings­weg gaan. Iedereen krijgt precies dié ervaringen, die lessen in het leven die nodig zijn om te groeien in inzicht, wijsheid en liefde. Maar de keuze is aan jou: wil je aan de lessen groeien en wijzer worden of sluit je je er voor af?

De grote psycholoog Jung zei: “Door wat mensen hier op aarde, in deze materiewereld, aan bewustzijn en inzicht veroveren, daardoor groeit God.” Johannes vertelt in zijn prachtige bijbelboek Openbaring dat er in de toekomst een nieuwe hemel en een nieuwe aarde zullen zijn. Dus wat wij hier verwerven aan inzicht, wijsheid, liefdeskracht, aan innerlijk licht, zal zelfs de hemel, de geestelijke wereld, fundamenteel veranderen! Dit weten kan je helpen je opdracht hier op aarde te zoeken, te leren elkaar echt aan te kijken, samen kwetsbaar te zijn en te leren vergeven.

Vergeven

Vergeven kan als belangrijkste leidraad voor de toekomst gelden, want vergeven is zo krachtig dat het karmische wetten buiten werking kan stellen. Maar vergeven is hard werken aan jezelf en kost veel tijd; heb daarin mildheid en geduld met jezelf. Volg het ritme zoals je eigen ziel het jou aangeeft: komen de pijn en woede boven, laat die komen en ga ze niet onderdrukken. Durf het echt helemaal te door­voelen want dan kun je, door de pijn en woede heen, beetje bij beetje loslaten en vergeven. En daar waar je tot het uiterste bent gegaan en voelt niet verder te kunnen, daar komt Christus en neemt het van je over: “Komt allen tot Mij en Ik zal jullie rust geven. Geef Mij wat jullie teveel is en Ik zal het voor jullie dragen.” Alleen gebeurt dat nooit op ònze tijd!

Nelson Mandela zag het belang van vergeving en heeft het oude rechtssysteem, gebouwd op ego­waarden van vergelding, vervangen door een nieuw rechtssysteem, gebouwd op vergeving. In 1995 richtte hij de Commissie van Waarheid en Verzoe­ning op, zodat de diepe wonden van de oorlog tussen zwart en blank verzoend konden worden: geen oorlogstribunaal maar het recht van verge­ving. Bij die Commissie ontmoeten dader en slacht­offer elkaar en komen oog in oog te staan. Als de dader zo eerlijk en volledig moge­lijk vertelt wat er gebeurd is en als het slachtoffer luistert en kan vergeven, wordt de dader verdere straf kwijtgescholden. Het bleek dat mensen die het meest gruwelijke onrecht hadden meegemaakt, in staat waren te vergeven.

Christus

Het Christusmysterie is eigenlijk te groots om te bevatten: de Logos, de Christus, dat allerhoogste Lichtwezen, is stap voor stap afgedaald tot in de sfeer van de aarde, heeft zich daar verbonden met de mens Jezus van Nazareth die in drie jaar tijd de krachtige Christusenergie helemaal opge­nomen heeft om deze bij de kruisiging als aardekracht vrij te geven. Zo heeft Jezus de weg geopend waarlangs de Christusgeest hier op aarde in stilte aan ons werkt zodat wij allen, leven na leven, ook een Christus kunnen worden. Kun je de zwaarte van deze tijd zien als de geboorteweeën van dat inner­lijk Licht, als de omwenteling naar een nieuwe hemel en een nieuwe aarde waar alles en iedereen licht uitstraalt en waar geen schaduw is? Kun je vertrouwen dat alles wat er gebeurt, past in het goddelijke plan? Durf je al kwetsbaar te zijn en je hart te openen? Kun je Christus al zien in de ogen van andere mensen en voelen tijdens een open, eerlijk samenzijn met anderen? Voor Hans was het zo voelbaar dat Christus zelf hier vanavond aan­wezig was en zijn energie over ons allen uit­gezonden heeft.

Hans besluit de avond met het uitspreken van de wens dat wat Hij in ieders hart gedaan heeft, neergelegd, aangeraakt, gezegend moge worden. Voel en koester het als het eigenlijke geschenk van deze avond: want door Zijn heilige energie tilt Christus ons vanuit het ego stap voor stap op naar de innerlijke Christus.