Na afloop van de lezing bleef mij een gevoel bij dat dit een bijzondere avond was die zich onderscheidde van andere mooieavonden bij Innerlijk Besef, maar ik kon geen duidelijke reden vinden voor dit gevoel. Waren het de warme begroetingen vanzielsverwanten na de stop van het zomerseizoen? Was het de muziek vooraf, na het gedicht Moeder Aarde Schreit en naafloop van de lezing waardoor momenten van innerlijk aanwezig zijn zich verdiepten en woorden meer naklank konden vinden? Was het de Vredesvlam die tijdens het stiltemoment door een lid van de Life Foundation, met Mansukh Patel als inspirator, naar voren werd gebracht en waarvan ik die heel bijzondere energie een paar maal eerder mocht ervaren? Washet dit weten dat deze vlam was aangestoken aan de voortdurend brandende Vredesvlam in Wales, die ene vlam die ontstaan is uit vredesvuren van alle wereldcontinenten afzonderlijk? Was het Marcel zelf en de manier waarop hij onsmeevoerde in een ingetogen aandachtsenergie? Was het de indringende wijze waarop hij in duidelijke bewoording probeerde ons wakker te schudden uit onze onbewustheid?

HOOR ! MOEDER AARDE SCHREIT

Bergen brokkelen af,
meren en rivieren drogen uit,
vuur verslindtbossen en wouden,
stormen razen over landen,
droogte en hitte alom.
Moeder aarde schreit!

En de mensen?
zij springen en zingen,
trouwen en rouwen,
klinken en drinken,
spelen enstrelen.
Moeder aarde krimpt van pijn.

Straks zullen vloeden
de droge aardewassen,
valleien tot meren worden,
dijken overal breken.
Moeder aarde schreeuwt.

En de mensen?
zij fuiven en feesten,
dansen enverkwanselen,
werken en gaan ter kerke,
geloven en beloven.
Moeder aarde trilt.

De eerste scheppingsdag
vergaat tot laatstenacht,
het zevende zegel verbroken,
de zevende trompet weerklinkt,
de zevende schaal op aarde geworpen,
galop van zwarte ruiters sterft in verte weg.

En de mensen?
zij houden nog steeds hun wensen,
spelen hunkleine mensenspel,
maken van de aarde een hel,
spelen met geld en goed,
zien niet de naderende grote vloed.

Als de grote duisternacht gaat komen,
een einde maakt aan alle werelddromen,
zullen we in het licht dan staan,
het licht dat nimmer kan vergaan?
Zal de mantel van licht geweven zijn
of blijft het werelds streven vol van pijn?

Zal onzeinnerlijke zon stralen?
of zullen we lange tijd weer verder dwalen?

Om niet te dwalen maar de innerlijke zon te doen stralen is het zo belangrijk dat het vuur van het licht in ons hart brandt, zo mooigesymboliseerd in de Vredesvlam van de Life Foundation. De god van het vuur kent een innerlijk en een uiterlijk aspect: de mate waarin wij ons innerlijk verliezen zal het vuur in de wereld gaan branden, maar de mate waarin wij het licht van het hart kunnen laten ontsteken zal dit het vuur van verlangen, haat, jaloezie in ons doven en daarmee de wereldbranden doen afnemen. Debranden in de wereld zijn dus een weerspiegeling van de branden in ons. De aarde bevindt zich in een transformatieproces, eenzware overgangstijd naar een nieuwe kosmische cyclus, naar een letterlijk nieuwe orde, een nieuwe hemel en een nieuwe aardeen de mens wordt uitgenodigd mee te gaan. Tientallen tekenen zijn al geweest om de mens wakker te roepen: wordt wakker! wordt wakker! weet dat gij goden zijt, Licht in licht! Om dat innerlijk licht, het licht in ons hart, zal het gaan in deze tijd waarvan in logion 88 van het Thomas-evangelie staat:

‘de engelen en de profeten zullen tot jullie komen, en zij zullen jullie geven wat van jullie is’.

De wereld kent nu vele branden, stormen, orkanen en overstromingen. Terwijl in Nederland dijken doorbreken en hetwater stijgt tot boven het normale peil, terwijl de zoveelste kernreactor naar de zeebodem verdwijnt, terwijl door de kernramp in Tsjernobyl honderdduizend mensen radioactief besmet zijn en meren in de Scandinavische landen dood zijn, blijven de politici maar zeggen: ,,Er is niets aan de hand, alles onder controle.” De Nederlandse minister-president vindt dat Nederland nu echt ‘het beste jongetje van de klas’ moet worden en de Amerikaanse president roept na een lichte economische verbetering: ,,We are number one, we are the best!”. Wordt het niet tijd dat we weten dat de kenniseconomie zijn tijd heeft gehad, dat we moeten proberen nummer één te worden in ethische, filosofische en wijsheids-principes? Nog steeds worden er kleine groepen als deHopi’s, Aboriginals en Tibetanen geweerd uit de Verenigde Naties, terwijl zij over grote wijsheid beschikken. Veertig jaar geleden sprak Marten Luther King: ,,I have a dream . . ,” deze prachtige ziel wiens opdracht het was de zwarte mensen vrij te maken vanslavernij door de Amerikanen die zich hun land toegeëigend hebben door het bloed van de indianen. Zijn droom is (nog) geen werkelijkheid geworden. En net als Gandhi heeft ook hij zijn nobel streven met de dood moeten bekopen. Vanuit een totaal verkeerd inzicht van de Goddelijke Wetten zal al te gemakkelijk gezegd worden dat dit karma is. Echter, waar kracht van liefde, vergevingsgezindheid en samenwerking is eindigt karma onmiddellijk: onze wereld heeft meer dan ooit een spirituele revolutie nodig in broeder- en zusterschap, in liefde, in licht. Over dit licht sprak Mandela toen hij aangaf dat ons eigenlijke probleem de angst voor de goddelijke dimensie in onszelf is: ‘It is our light not our darkness, that most frightens us’. Het is ook dit licht dat nu weten-schappelijk erkenning vindt: àlles bestaat uit licht en zelfs onze lichaamscellen worden doorstraald met intelligent licht. Zonder dit intelligente licht, zonder de Grote Geest zou ons lichaam uiteen vallen. Zonder zijn kracht zouden wij niet kunnen ademenen, kijken, spreken, zonder die kracht zouden alle machtigen der wereld hun hand nog niet eens naar boven kunnen heffen. De mens kan een zaadje bederven, kapot maken, manipuleren, maar hij kan niet een zaadje uit het niets maken. Christus zegt dan ook zo mooi dat alles geschiedt met kennis en inzicht van de Wil des Vaders, die karma’s laat voltrekken volgens diepe wijsheid van kosmische wetten tot . . . we wakker worden in Liefde. Het hele goddelijke scheppingsplan zit zo onvoorstelbaar perfect in elkaar dat zelfs de huidige zware en moeilijke tijd precies in dat grote plan hoort: om uiteindelijk de mens zegevierend, na een lange leerschool waarin hij alle krachten van de kosmos leerde kennen, terug te brengen in de schoot van het Zijn, het Licht der lichten om daar totaal mee verenigd te zijn: de uniomystica, de mystieke eenwording. Voor de uitvoer van dat scheppingsplan staat een hele hiërarchie van scheppende krachten de kosmos ten dienste. Er bestaat werkelijk een engelenhiërarchie met serafijnen, cherubijnen, tronen enaartsengelen, net als ook kleinere natuurwezentjes en natuurgeesten, die staan tussen het mensen- en dierenrijk, meehelpen in dit plan. Kabouters, elven, deva’s, gnomen, undines en sylfen, met hun liefde en zorg voor planten en dieren, hun liefde ook voor de mensen, hebben het moeilijk en verdienen vooral ook nu onze zorg en liefde. Laten we beseffen dat de mens niet moet heersen over de natuur zoals in de bijbel staat, want de Hebreeuwse tekst geeft duidelijk aan: dient de schepping!

We hebben een relatieve vrijheid gekregen en vanuit onze egokracht kunnen we een tijdje tegenstribbelen en daarmee heel wat tegenspoed oproepen, maar het scheppingsplan zal uitgevoerd worden. We hebben de vrijheid met vuurte spelen maar met de beperking van de goddelijke kosmische wet van karma: we oogsten wat we zaaien. Nu, aan het einde van het ijzeren tijdperk Kali Yuga, is het oogsttijd. De engelen en profeten zijn gekomen om de mens te weerspiegelen wat oorzaak en gevolg teweeg hebben gebracht om ons bewust te maken en niet om te straffen, want de Grote Geest kent geenstraf. In deze oogsttijd, in deze overgang naar een nieuw tijdperk, oogsten we de pijn en het geweld dat Moeder Aarde doormaakt. De oude wereldstructuur is op dit moment overal aan het afbreken: politiek, godsdienstig, sociaal, econo-misch. Al het oude zal eerst helemaal ineen moeten storten vóór de positieve dingen, die ook wereldwijd plaatsvinden, een echte doorbraak kunnen maken. Enorme verschuivingen zijn al gaande en al het materiële, al het zwaar stoffelijk zal gaan transformeren.

De kosmische klok tikt snel, razend snel. Engelen en profeten zijn gekomen, tientallen waarschuwingen zijn al uitgegaan zoals klimaats-veranderingen, net als in de tijd van Atlantis er tekenen waren en Noach de opdracht kreeg een ark te bouwen. Noachieten waren een groep zuiver

levende mensen die zich op de enorme vloed voorbereidden in een ‘stralingsveld’: een ark, een lichtboot of merkaba genoemd.Het is eigenlijk een inwijdingsverhaal die de symboliek weergeeft van de wedergeboorte van de aarde waarbij de geheimen vande merkaba, ons lichtlichaam, zich na afloop van een cyclus op de nieuwe aarde enten om een nieuwe evolutie te voltooien. Sinds Atlantis heeft de mens een andere ontwikkeling doorge-maakt èn een stuk herhaling en ook nu proberen oude – aan Lucifer gerelateerde – Atlantische krachten, via alles wat met atomen te maken heeft, via genetische manipulatie en voedselbewerkingen en -additieven, de mens de kracht te ontnemen een lichtlichaam te bouwen. Deze merkaba is onze oorspronkelijke Atmische uitstraling, onze lichtende liefde, het lichtkleed dat in onze aura geen enkele grens kent. Ieder moment dat we het woord ‘liefde’ en’licht’ uitspreken wordt prana-energie via onze schedel (kruinchakra) aangetrokken om uiteindelijk ons slangenvuur te belevendigen en DNA te transformeren. De mens zal naar lichaam snel veranderen als hij het innerlijke pad volgt van zuivere voeding, zuivere gedachten, transformatie van emoties, aandacht gericht op het innerlijk licht en een vernieuwde ademhaling. De Katharen kenden de manier van ‘ademhalen uit licht en liefde’ al en deze is nu opnieuw onder de aandacht gebracht door Drunovalo Melchizedek: door te ademen uit de Grote Geest zal veel licht aangetrokken worden en ons lichaam gaan transformeren.

We hebben nog ongeveer negen jaar te gaan voor ons zonnestelsel in het centrum van ons galaxis staat en de zonnester Alcyone de fotonen-gordel zal spreiden om het lichtschip Aarde richting liefde te sturen. Het krachtenveld tussen licht en duister – zo vaak verkeerd begrepen in de uitleg van het dualisme dat in de diepste grond niet bestaat omdat alles één is – zal worden aange-wakkerd in de eindcyclus van dit tijdperk. Het is geen gunstig voorteken dat Mars nog maar onlangs weer in een bepaaldeconstellatie tot de aarde stond, die eens in de 64000 jaar plaatsvindt. In deze constellatie krijgen we te maken met een heftige periode van veel strijd en conflicten. Nu al het oude openbreekt en afbreekt kunnen we geen ant-woorden meer geven vanuit kenniseconomie, technologie en genetische manipulatie, maar moeten we een heel nieuwe weg inslaan die tegelijkertijd zo oud isal het leven zelf: de weg van liefde en licht. Met deze weg gaan we een nieuwe tijd in naar een nieuwe kosmische mens, naar een nieuwe hemel en aarde. In deze overgangstijd, die volgens het scheppingsplan moet en zal plaatsvinden, zullen vuur en water een heel belangrijke rol spelen, zal aan het slot van de cyclus drie dagen duisternis zijn en zal een verschuiving van de noord- en de zuidpool plaatsvinden. De planeet gaat naar een hogere vibratie, gaat zijn koers veranderen en een nieuw tijdperk tegemoet. Deze overgang zal van invloed zijn op heel de kosmos en binnen het hele melkwegstelsel wordt

dan ook nauwkeurig gekeken naar alles wat op aarde gebeurt. Er is veel bescherming, maar onze vrije wil mag nooitaangetast worden. De mens kan echter niet tegen de kosmische klok ingaan want het is uiteindelijk het Ene dat alles beslist: Grote Geest, die puur liefde is, alles doordringt en tot in de finesse bepaalt. We kunnen daar een poosje tegen ingaan, maar dragen dan ook de gevolgen. Het is dan ook aan de mens zelf, niet dàt, maar hoe de overgang zal verlopen. We moeten nogmaals gaan beseffen dat er geen straffende God is of een laatste oordeel want we zijn steeds zelf ons laatste oordeel. Vanuit ons laatste oordeel zullen alle sterke karmische patronen met ons meereizen: laat ons laatste oordeel geen veroordeling of beoordeling zijn maar liefde en vergeving naar anderen en naar onszelf. We mogen gaan beseffen dat we Liefde zijn! Liefde is on-middellijk en daarmee niet als doel na te jagen: er is geen scheiding tussen zoeker en gezochte. Wel kunnen hulpmiddelen ons tot dienst zijn om de liefde te leven die we zijn, om niet te vergeten, om wakker te worden.

De wereld wordt aan alle kanten beproefd en de proef is dat wij ons tot het innerlijk licht, de innerlijke vlam, gedragen als vijf wijze of vijf dwaze maagden: als zielen die het Licht laten ontsteken of zielen die de olie van de wereldwillen kopen. Gaan we wakker worden en weten dat we godenkinderen zijn met een enorme potentie, dat we Licht, Liefde en Wijsheid zijn? Herkennen en erkennen we in de ander het Atman, de onuitdoofbare vlam? De Grote Geest waait enbreekt stormen van karma open om ons te vragen in vrijheid, zonder tussenkomst van wie of wat, in te dalen tot het licht dat we zijn, tot onze innerlijke god. Terwijl het bootje van ons lichaam over de stormzee waait waakt de Meester in ons. Wees nooit bang! – angst wil zeggen dat je oude krachten in jezelf veilig wilt stellen en angst doet alle hoop verliezen – maar weet dat onze potentie van liefde en licht onaanraakbaar is. De stormen zijn begonnen, sta in je innerlijke kracht, sta in het oog van de orkaan van stilte en liefde. Soms kunnen we niets doen en moeten we dingen laten voltrekken, maar latenwe waar mogelijk een helpende hand bieden, troost, een verzachtend woord, luisteren. Nu de grote rampen plaatsvinden kan alleen liefdesbewustzijn de pijn nog verzachten. Laten we dáár waar we het lijden kunnen verzachten vanuit ons liefdespotentie volledig aanwezig te zijn. Laat het lichtkleed stralen, sta in je liefde en zendt dit naar alle wereldleiders en mensen die het moeilijk hebben. De Vredesvlam is daarbij een mooi symbool voor the eternal flame in our own heart.

Na de mooie, serene klanken van Gluck’s Orpheus en Eurydice nodigde Marcel ons ter afsluiting uit, vanuit het diepst van ons hart, driemaal AUM te laten klinken opdat deze lichtkracht naar Moeder Aarde mag gaan en al die plekken waar pijn is, verdriet en lijden.