Deze avond hield Pim van Lommel een zeer boeiend en naarmate de lezing vorderde meer en meer bewogen betoog, ondersteund met een powerpoint-presentatie die op een scherm werd geprojecteerd.

Tijdens de lezing zei Pim van Lommel dat er naar schatting alleen al in Nederland 600.00 mensen een BDE hebben gehad en dat er over de hele wereld zo’n 25 miljoen mensen een BDE moeten hebben gehad. Enkele kenmerken van BDE:

• Er zijn geen woorden voor de ervaring.
• Je voelt geen pijn en geen angst meer.
• Je ziet je lichaam (dat geldt ook voor wie van zijn geboorte af aan blind is!) maar je hebt er geen band mee.
• Je zweeft snel door een tunnel naar het licht.
• Dat licht is heel helder maar niet verblindend.
• Sommigen zien dat als een wezen van licht, dat absolute, onvoorwaardelijke liefde en acceptatie is.
• In aanwezigheid van dat lichtwezen krijg je een terugblik op je leven of levensschouw met alles wat je ooit hebt gedaan, gezegd en gedacht, mèt het effect dat dat op de ander(en) heeft gehad, maar dat alles zonder oordeel.
• Soms krijg je een voorschouw van stukken van je leven die nog moeten komen.
• Dus is er geen tijd en plaats, geen verleden en toekomst alles is aanwezig.
• Vaak zijn er overleden dierbaren met wie je communiceert.
• Soms kom je bij een grens, waarvan je beseft dat als je daar overheen gaat, je niet meer terug kunt.
• Meestal wordt je weer teruggestuurd, omdat er nog taken op je wachten.
• De terugkeer lichaam is moeilijk, je ervaart weer alle beperkingen en pijn van het aardse lichaam.

Na een BDE zijn mensen vaak totaal veranderd, je kunt spreken van een transformatie: minder belangstelling voor materiële zaken. In plaats daarvan levensinzicht, compassie, acceptatie en onvoorwaardelijke liefde. Veel mensen zijn na een BDE intuïtiever, Ze voelen anderen heel goed aan, hebben voorspellende gaven, zijn helderziend, helderhorend, heldervoelend etc.

Pim van Lommel omschrijft een BDE als bijzondere BEWUSTZIJNSTOESTAND, die ontstaat tijdens een dreigende of werkelijke periode van lichamelijke, psychologische of emotionele dood of zonder duidelijke aanleiding. En de tot nu toe genoemde mogelijke oorzaak voor het ontstaan van een bijna dood ervaring zoals een psychologische oorzaak, doodsangst, farmacologische verklaring, gegeven medicijnen, of fysiologische of medische verklaring, zuurstoftekort, konden in onze eerste grootschalige prospectieve studie niet worden bevestigd.

BDE is een veranderde bewustzijnstoestand, waarbij herinneringen, zelfidentiteit, een helder nadenken met emoties, onafhankelijk van het bewusteloze lichaam ervaren kunnen worden. Met de mogelijkheid van een vorm van niet zintuiglijke waarneming, buiten het lichaam. En het is overduidelijk gebleken uit onze en andere studies, dat tijdens een BDE het bewustzijn onafhankelijk van het normale lichaamsgebonden waakbewustzijn kon worden ervaren. Dit wordt ook wel genoemd de THEORIE VAN DE TRANSCENDENTIE of zoals Pim van Lommel hem liever noemt, de CONTINUITEITSHYPOTHESE.

Het betoog van Pim van Lommel bevatte ook wetenschappelijk materiaal, aan de hand waarvan hij aantoonde dat de hersenen niet de zetel zijn van het bewustzijn en dat om een aantal redenen ook niet kùnnen zijn. Want indien het bewustzijn exclusief in de hersenen gelocaliseerd zou zijn, zou dat betekenen dat bewustzijn met herinneringen, tegelijkertijd met het functieverlies van de hersenen verdwenen zou moeten zijn. Het tegendeel blijkt echter o.a. uit opgetekende verhalen van vele mensen die klinisch dood zijn geweest en niettemin precies, tot in details, konden na-vertellen hoe ze hun eigen lichaam hebben gezien tijdens die periode van klinisch dood-zijn en wat behandelaars zoal hadden gedaan om hen te reanimeren.

Tegen het einde van zijn lezing deed Pim van Lommel  enkele m.i. zeer belangrijke uitspraken:

Onze visie over de dood verandert ook fundamenteel door de bijna onvermijdelijke conclusie dat bij de fysieke dood het bewustzijn kan blijven voortbestaan, in een andere dimensie, in een onzichtbare, immateriële wereld, waar verleden, heden en toekomst besloten ligt. De dood is dan slechts het einde van ons fysieke aspect.

Maar onderzoek naar bijna dood ervaring geeft ons niet het onomstotelijk wetenschappelijk bewijs voor deze conclusie omdat deze mensen niet definitief zijn overleden. Ze kwamen weer bij bewustzijn. Maar ze zijn allemaal wel heel dicht bij de dood geweest, in een reversibele stervensfase met uitval, totale uitval van alle hersenfuncties.

Wat we dus wel wetenschappelijk hebben kunnen bewijzen is dat bewustzijn onafhankelijk van ons lichaam ervaren kan worden bij niet meer functionerende hersenen. Deze conclusie verandert ons hele mensbeeld en heeft consequenties voor actuele medische en ethische vraagstukken zoals de zorg voor comateuze en stervende mensen, abortus, euthanasie. Of orgaantransplantatie, met het verwijderen van organen tijdens de diagnose hersendood, tijdens de stervensfase, met een nog kloppend hart in een warm lichaam.

Er zijn nog steeds veel meer vragen dan antwoorden, maar gebaseerd op alle theoretische aspecten van het toch frequent gemelde ervaringen van de continuïteit van ons bewustzijn, zouden we serieus de mogelijkheid moeten overwegen dat de dood, net als geboorte, slechts een overgang zou kunnen zijn naar een andere staat van bewustzijn.

We vroegen ons eerder af of er eigenlijk wel sprake is van een biologische basis van ons bewustzijn. Wel, er is zeker sprake van een biologische basis van ons waakbewustzijn, omdat ons lichaam blijkbaar dus functioneert als “interface”

Maar er is geen biologische basis voor ons oneindige of verhoogde bewustzijn, dat het een basis heeft in hoge dimensionale ruimte. Ons eindeloze en verruimde bewustzijn beperkt zich toch niet tot onze hersenen want ons bewustzijn is nonlokaal. En onze hersenen hebben slechts een faciliterende functie, ze maken het te ervaren bewustzijn mogelijk. Maar ze hebben geen producerende functie.

Tot slot werd er voor de pauze nog een film op DVD vertoond, waarin 3 personen die een BDE hebben gehad vertellen wat ze hebben ervaren (de elementen), welk effect die ervaring op hun leven heeft gehad (de consequenties) en hoe het verwerkingsproces is geweest.

Vragen

De eerste vraagsteller gaf een (helaas niet goed opgenomen) boeiende en bewogen beschrijving van zijn tamelijk recente bijnadoodervaring. Hij vervolgde:

… en dat zegt een heel nuchtere, Oostgroninger, een echte beta-man, een ster in wis-, natuur- en scheikunde, die dit is overkomen. En die door deze ervaring toch, eh… zijn leven in een enorme transformatie ziet komen. Dat is een proces dat zo langzamerhand ook op gang gekomen is en waar ik nog lang niet mee klaar ben. Maar telkenmale verander ik toch aspecten aan mijn leven, en dat heeft met name te maken met een stukje overgevoeligheid, ik kan het nog niet precies plaatsen, ik weet het allemaal nog niet. Ik denk ook dat het een proces is dat ik gewoon z’n gang moet laten gaan. En dat je daar geen katalysatoren bij moet gaan zoeken om dat te versnellen of te vertragen. Maar dat de tijd daar gewoon zijn werk moet gaan doen. Maar het is wel iets wat fijn is.

Ik ben uiteraard blij dat ik terug gekomen ben, want er is hier wat mij betreft nog veel te doen op deze aardkloot. Niet alleen voor mijn partner en kinderen, maar ook proberend de liefde voor anderen uit te dragen. Dat zie ik toch een klein beetje mede als mijn levensdoel.

Het is bijzonder dat iemand na anderhalf jaar het al zo weet te verwoorden, want meestal is er minstens zeven jaar of langer nodig voordat men het in het openbaar kan of durft te uiten.

Wordt het niet tijd voor een nieuwe naamgeving in plaats van bewusteloosheid. Bijvoorbeeld lichaams­loosheid?

Ik houd me aan termen die bekend zijn. Bijnadoodervaring is niet goed, bewusteloosheid is ook niet goed. Maar ik denk dat we wel moeten uitleggen dat het een veel ruimer begrip is dan de woorden inhouden. Ik ga de woorden niet veranderen.

Een vraag over inzicht en over de natuur, na een BDE.

Een Ander woord voor BDE is ook wel: eenheidservaring. Men heeft ervaren en gevoeld dat ik en de ander één is. Alles wat je zegt en doet heeft invloed op de ander, en dat geldt voor de medemens en dat geldt voor de dierenwereld, dat geldt voor de natuur en de aarde.

Je gaat beseffen dat alles een is. En dat is het belangrijkste, dat als wij niet goed met de natuur omgaan, dan krijgen we dat zelf terug. En we verstoren een evenwicht en we kunnen niet de aarde blijven uitputten want dan gaat de aarde ook protesteren. Dus ik denk dat we als een van de inzichten hebben dat als alles een is, dat betekent dat alles wat je doet, naar de ander, bij je zelf terug komt. De eenheidservaring.

U heeft gezegd, als ik me goed herinner, dat er mensen zijn die bij de bijnadoodervaring in het duister bleven. Is daar ook een verklaring voor, dat ze niet naar het licht gegaan zijn, maar dat ze daar zijn blijven hangen?

Het is boeiend dat ik die vraag altijd krijg. Iedereen wil altijd weten over die angstervaring. Of een helle-ervaring zoals het wordt genoemd. Zoals ik al zei: ongeveer vijftien procent van de mensen komt in die donkere ruimte en vind dat heel angstig. Maar ongeveer een of twee procent van de mensen blijft in die donkere ruimte hangen of zakt zelfs in de diepte. Ik weet niet wie van u Divina Commante van Dante heeft gelezen, de hellebeschrijving is wat die mensen ook kunnen vertellen.

En het probleem is: als je een positieve ervaring hebt gehad dan kan je ze al niet delen;  bij een negatieve ervaring zit zoveel schuldgevoel, o.a door wat de kerk ons heeft geleerd, dat je er helemaal niet over durft te praten. Ik ken een vrouw die drie avonden drie uur bij mij heeft zitten huilen in pogingen om het te verwoorden.

Maar de vraag is: hoe kan zo’n ervaring nou optreden? Dat komt doorat elke ervaring die een mens heeft wordt bepaald door zijn eigen bewustzijn.  En je hebt in je bewustzijn heel veel aspecten, als een insectenoog. En er zijn ook negatieve aspecten. Als je depressief bent, ben je in die wereld ook depressief. Als je met een negatief aspect van je bewustzijn aan de gang gaat, tijdens zo’n ervaring, is het een angstige ervaring. Maar je bènt die angst niet. Je moet heel goed beseffen dat wat je ervaart, ben je niet.

Dus die angstervaring is een aspect van je bewustzijn dat je doorleeft. Net zoals je tijdens je leven ook negatieve ervaringen hebt die je ook moet doorleven. Maar je moet je niet identificeren daarmee, dat is een van de uitleggingen die er zijn.

Er zijn ook publicaties over geweest en uiteindelijk als men weet, het inzicht krijgt dat die negatieve aspecten alleen maar een uitwerking zijn van je eigen bewustzijn, is het uiteindelijke resultaat ook een positieve transformatie. Maar de weg is lastig.

Ik zou graag willen weten hoe de kerken hier tegenover staan.

Dan moet u eerst zeggen welke kerk u bedoelt. Ik ken een vrouw die op de Veluwe woonde, ergens bij Putten, en die de vrijheid nam haar predikant te vertellen wat ze had meegemaakt. En ze was daarna niet meer welkom in de kerk. Want de predikant bepaalt wat je moet voelen en denken. Ik zeg het wat zwart wit maar dat is wel een ervaring van iemand.

Ik denk dat het altijd een individuele reactie blijft van de pastor, de geestelijke verzorger, hoe er wordt gereageerd. En we zien dat katholieke pastoors er iets gemakkelijker voor open staan.

De inhoud van een bijna dood ervaring is universeel. Het gaat om de boodschap van liefde. Dat is ook de boodschap van Jezus geweest. Ik denk van elke boodschap, of je het nou over het Hindoeïsme hebt met de Upanishads, de geschriften van vierduizend jaar geleden, of over het Tibetaans dodenboek of over wat Plato schrijft of wat de Bijbel ervan zegt, althans de oorspronkelijke boeken van de Bijbel, dat wil zeggen de Nag Hammadigeschriften. Of als je Jezus letterlijk wilt citeren, dan is die boodschap universeel en die vind je terug in de bijnadoodervaring.

Maar de mensen met een bijnadoodervaring zeggen vaak: “Ik ben religieuzer geworden, maar ik ga niet meer naar de kerk. Omdat ik voor me zelf weet hoe het zit en dat hoef ik niet te horen want het klopt niet wat ze zeggen.” Kinderen die een bijnadoodervaring hebben gehad, zijn vaak heel storend op de godsdienstlessen, want ze blijven maar doorvragen. Dat geeft veel onrust bij diegene die godsdienstles geeft.

Het is niet meer een geloof voor die mensen, maar het is een diep innerlijk weten. Dat is het grote verschil, dat is wat die ene man ook zei. Ik kan nooit generaliseren, maar vanuit de bijnadoodervaring hebben ze zo‘n innerlijk weten hoe het zit, dat ze niet meer naar de kerk hoeven, maar ze zijn religieuzer geworden dan daarvoor. Religie is letterlijk opnieuw verbinden.

Ik heb eigenlijk een bevestiging van iets wat ik wat ik tien jaar geleden heb ervaren. Ik werkte als vrijwilligerster met een vrouw die doof en blind was, werkelijk totaal doof en blind, verlamd in haar benen, en spastisch in haar armen. Ik hield ontzettend veel van haar. Ze was niet makkelijk, maar ik stelde me voor hoe ze opgesloten was in een donker hol en niets, niets zag of hoorde. En haar spasticiteit werd steeds erger.

Ik werkte met haar met het handalfabet. We hadden een heel goede band. Maar toen het zo erg werd dat ze allemaal fobieën kreeg, zeiden de artsen dat ze volslagen krankzinnig zou worden. En zij was ontzettend zielig. Maar op een dag vroeg ze me: “Ans als ik niet meer eet of drink, is dat zelfmoord?” Echt vanuit mijn diepe weten zei ik toen “Nee!”

Ik dacht: dit is goed geweest. En er kwam een schaterlach. Ze zei :”Van nu af eet en drink ik niet meer”. En dat heeft ze ook tien dagen vol gehouden. Iedere dag ging ik bij haar bed zitten en iedere dag sliep ze meer weg. Ze kreeg ook wel iets morfine. De laatste dag voor haar dood ging ik bij haar zitten, ze hoorde niets en ze zag niets, ze kon ook niet meer met het handalfabet werken. Maar ik zei zachtjes op haar wang: “Femy, ik hou van je.” Plotseling draaide ze zich om en ze zei met een heel duidelijke stem en open ogen:”Ans, en ik hou van jou!”.

Dan weet ik dat die liefde die wonderen doet en dat je elkaar dus ook verstaat als je fysiek doof bent, en fysiek blind bent. Na alles wat ik gelezen en ervaren heb over dit soort dingen weet ik gewoon dat het een bevestiging is van alles wat u verteld hebt.

Dank u wel, voor de aanvulling Het is ook een bekendde vraag: wat is nou precies dementie? Of coma? En het is bekend dat mensen in de stervensfase vlak voor het overlijden uit hun coma bijkomen en iedereen goedendag zeggen. Of mensen die dement zijn vlak voor het overlijden ineens helder zijn, iedereen herkennen en goedendag zeggen.

Dat zijn dingen die je niet kunt verklaren met de huidige wetenschap, maar die wel gebeuren. Het bewustzijn is compleet, het instrument zoals de hersenen functioneert niet meer goed, maar het bewustzijn is compleet en onbeschadigd.

Heeft u wel eens van iemand gehoord over het zilveren koord?

Dat staat in Prediker. Er zijn mensen die helder kunnen zien en het zilveren koord kunnen waarnemen.

Ik heb het geloof ik een of twee keer gehoord. Dat heeft niets te maken met normale zintuiglijke waarneming. Maar ik denk wel dat er zoiets bestaat. Dat het een soort verbindingsband is en dat je ook niet meer terug kunt komen als die is verbroken.

Maar er zijn ook mensen die op het moment van overlijden een soort, lichtwezen het stervende lichaam zien verlaten. Mensen die helder kunnen waarnemen kunnen dat zien. Maar ik kan dat niet zien en de meeste mensen ook niet.

Er was nog een vraag over orgaandonatie.

Zal ik daar nog iets over zeggen? Ik heb er ook in mijn boek uitvoerig over geschreven. Allereerst wil ik zeggen dat ik niet tegen orgaandonatie ben. Maar waar ik een probleem mee heb is dat de overheid donoren ronselt, zonder dat men de kans krijgt inzicht te krijgen waar je over beslist.

Er was een jongen van twaalf die bij het ophalen van zijn identiteitsbewijs de formulieren voor orgaandonatie nog moest invullen, maar dan weet je toch niet waarover je praat!

Als je één of meer organen wilt afstaan, worden die uitgenomen als je hersendood bent verklaard, dus in je stervensfase. Als je dat gaat beseffen, denk ik dat je er niet voor kiest om organen af te staan. Je stervensfase wordt enorm versneld door het uitnemen van die organen.

Als een mens voldoet aan de hersendoodcriteria, houdt dat in dat men twee keer een EEG heeft gemaakt met zes uur tussentijd en dat beide EEG-registraties vlak zijn; bovendien past het klinisch beeld erbij. Zo iemand ligt aan de beademing en krijgt medicatie toegediend. Dus men meet niet hersenstamactiviteit. Als er hersenstamactiviteit is, dus als de hersenen nog functioneren, adem je spontaan. Soms moeten ze dus de kunstmatige ademhaling stoppen om te kijken of de hersenstam nog wel of niet functioneert. Dat geeft gigantische bloeddrukverlaging, en versnelt het proces, wat je juist alleen wilt meten.

Er zijn in verschillende landen verschillende onderzoekmethoden om hersendood te diagnosticeren. De diagnose is het moeilijkst als je het niet zeker weet. Ik zeg altijd:  “Als de hersenen er naast liggen is het duidelijk, maar soms is het moeilijk.”

Als er een trauma is en een beschadiging van de hersenen door een hersenbloeding of door een verkeersongeluk, gaan de cellen zwellen, oedeem. Een schedel is een afgesloten ruimte, als de hersenen zwellen verhoogt de druk, dus je krijgt wat dan heet, een verhoogde druk in de hersenen. Als er een verhoogde druk heerst in de hersenen bij een normale bloeddruk, neemt de doorbloeding van de hersenen af. Als je een normale bloeddruk hebt van over 120 over 80 en de hersendruk is 100, dan heb je nog maar 20 millimeter kwik bloeddruk over voor de hersenen. Als je op zo’n moment zegt: ik weet het niet zeker, doe je een onderzoek met contrastvloeistof of isotopen om de doorbloeding te meten. Dan meet je geen doorbloeding, terwijl die er wel is. Eén van de methoden die ze nog veel te weinig toepassen is onderkoeling, hypothermie: als je de hersenen afkoelt, de schedel afkoelt, neemt het oedeem af en dan kan je de doorbloeding wel aantonen.

Maar als er definitief is bewezen dat de hersenen onherstelbaar zijn beschadigd, dat je dus hersendood bent, dan is 4% van je lichaam onherstelbaar beschadigd, 96% is levend. En de wet zegt: hersendood is dood. De wet praat dus over het beademen van een stoffelijk overschot. Maar iedereen in de medische wereld weet dat je het stoffelijk overschot niet kunt beademen, als je dat na een dag  uit het mortuarium haalt. Dus het beademen van een stoffelijk overschot kàn helemaal niet.

Er zijn minstens twaalf vrouwen bekend die na een hersenbloeding – meestal door een zwakke plek in de vaten of door een schedeltrauma – hersendood werden verklaard, maar die zwanger waren.

Die hebben ze aan de beademing gelegd, weken tot soms 2 maanden, langer lukt meestal niet. Totdat het kind werd geboren en dan werd de apparatuur afgezet. Een lijk kan geen levend kind maken.

Dus hersendood is niet dood. Hersendood is: 4% van je lichaam is onherstelbaar beschadigd en de rest leeft! En die houd je levend met medicatie en met beademing. Als je die mensen gaat opereren om de organen te verwijderen wordt er narcose gegeven, anesthesie. Een lijk krijgt anesthesie! En waarom is dat zo, omdat je enorme reacties krijgt van het lichaam. Als je in het lichaam snijdt van een hersendode, dan krijg je een versnelde hartslag, verhoogde bloeddruk en je krijgt reflexen, dat heet de lazarusreflex, je krijgt afweerreflexen, wat vreselijk is om te zien. Vandaar dat ze anesthesie krijgen. Ze zijn niet dood. Maar de hersenen zijn onherstelbaar beschadigd. En het sterfproces wordt versneld als er organen worden uitgenomen.

Het is zo: als je leest over orgaandonatie en je zit naast je partner of je kind dat warm aanvoelt en aan de beademing ligt en de dokter zegt: “Zij of hij is dood”, dat de meerderheid van de familie dan orgaandonatie weigert omdat ze intuïtief aanvoelen dat dat niet dood is.

Maar nogmaals: als je uit het volle besef het besluit neemt, ik sta mijn organen af uit liefde voor een ander, denk ik dat dat een prachtig gebaar is. Maar je moet beseffen dat je stervensproces enorm wordt versneld.

De orgaan-ontvanger kan, met name bij harttransplantaties en hart/longtransplantaties, ervaringen hebben die passen bij de donor, omdat een orgaan levend is, elke cel neemt deel aan het bewustzijn. Elke cel is een onderdeel van het bewustzijn. Er zijn proeven gedaan door Bexter, dat is een man die de leugendetector heeft uitgevonden, dat is heel gevoelige apparatuur om de huidweerstand te meten. Als je liegt, ga je wat zweten en dan verandert je huidweerstand. Hij heeft ook metingen aan planten gedaan, daar zag je ook veranderingen als reactie op emoties van mensen.

Hij heeft ook witte bloedlichaampjes uit iemands wangslijmvlies gehaald, die op een kweekje gezet en twintig kilometer verderop in een kooi van Faraday gezet. Dat is een kooi die volkomen afgesloten is voor elektromagnetische straling. De persoon van wie die cellen zijn afgenomen kreeg een film te zien met angstwekkende beelden of seksueel opwindende beelden en dan zag je zijn huidweerstand veranderen. De cellen twintig kilometer verderop veranderden op hetzelfdemoment. Dat is non-lokaal bewustzijn, dat is wat anders dan morfogenetische velden. DNA speelt daar een belangrijke rol in. Ik heb een heel hoofdstuk over DNA geschreven in mijn boek omdat DNA de plaats is in elke cel waarmee het bewustzijn contact maakt, dat is het Junk-DNA. Vijfennegentig procent van de DNA heeft geen functie, dat noemen ze de junk, dat is de informatie-uitwisseling, dat is de ontvangst. Het orgaan dat je ontvangt, ontvangt nog steeds dat bewustzijn van die overleden donor.

Er is een film geweest dat heet “Transplanted Memory”, getransplanteerd geheugen. In die film kregen mensen bepaalde gevoelens en karakterveranderingen die pasten bij de donor. Er zijn ook artikelen over gepubliceerd en boeken over geschreven en ik zeg alleen maar:  dat orgaan is levend, en functioneert als ontvang-apparaat voor dat bewustzijn. Ook dat moet je als ontvanger beseffen , maar dat geldt niet voor nieren, waarschijnlijk niet voor darmen en voor de pancreas maar vooral wèlvoor het hart en de longen en misschien voor de lever.

Maar er is zo’n taboe om er over te praten, we noemen het wel eens de kwelling, de straf van het geschenk, je durft geen negatieve gevoelens te uiten naar de dokter die je heeft getransplanteerd, je moet dankbaar zijn. We hebben wel eens geprobeerd een onderzoek op te zetten over dit soort ervaringen, maar de transpplantatietiecentra wereldwijd weigeren om mee te werken.

Maar ik wil alleen samenvatten: hersendood is niet dood. En orgaandonatie is een daad van liefde, maar het heeft consequenties voor je stervensproces. Dat is de essentie.

Ik werd even getriggerd door de man met het kleine brilletje, in het filmpje, die maakte nogal een aardse opmerking over zelfdoden mag niet.

Ik heb ooit mijn partner op die manier verloren en nu was mijn vraag: zijn er ook ervaringen bekend van mensen die zelfdoding gedaan hebben en weer terug zijn, ook met dat waardeoordeel van dat mag niet?

Ik vind het een heel fijne vraag. Bedankt.

Er zijn twee studies gepubliceerd bij mensen naar suïcide of zelfdoding, en ongeveer 20% van die mensen had tijdens een mislukte zelfdoding een bijnadoodervaring. Het inzicht uit de bijnadoodervaring was allereerst de confrontatie met het feit dat je niet weg kan lopen voor je problemen. Je neemt je problemen mee en die kan je zonder je lichaam niet oplossen. De andere kant was de liefde en acceptatie voor het feit dat ze er waren. Ze ervaren ook de liefde en acceptatie, alle begrip, maar ze hebben ook het inzicht dat het zinloos was, omdat je niet weg kunt lopen voor je problemen. En je kunt ze ook niet meer oplossen.

Het is zelfs zodanig dat de mensen die een bijnadoodervaring hebben gehad na een mislukte suïcidepoging, nooit meer een tweede keer suïcide plegen. Dit heeft een therapeutisch effect. Er zijn zelfs klinieken waar suïcidale patiënten zijn, op wie ze de therapie toepassen met bijnadoodervaringen. Daar laten ze mensen spreken die een bijnadoodervaring hebben gehad. Ze laten ook films zien en boeken lezen, waardoor de kans op een suïcidepoging afneemt.

Er is uiteindelijk in die andere mensen vee begrip en liefde, maar ook inzicht dat het zinloos is, althans dat je nooit weg kunt lopen voor je problemen hier, want je neemt ze mee en je kunt ze daar niet meer oplossen.

Naar aanleiding van wat u vertelde over de organen, over de transplantatie, kunt u ook iets zeggen over crematie?

Er zijn heel verschillende inzichten over crematie. Bijvoorbeeld de moslims cremeren binnen een dag vaak; de boeddhisten ook vaak. Er zijn andere inzichten die zeggen: je moet het lichaam drie dagen volledig met rust laten. Omdat eigenlijk er ongeveer drie dagen nodig zijn om je hele bewustzijn terug te trekken uit je lichaam. Die drie dagen zijn gewoon nodig, je vindt dat ook bij bepaalde boeddhistische tradities.

Laat het lichaam dus met rust. Begeleid het lichaam, begeleid degene die is overleden met liefde en kaarsen en voorlezen en dank zeggen. Dat wordt nog meegenomen door het bewustzijn. Je bent er pas na drie dagen helemaal uit.

Dus mijn inzicht is: als je je laat cremeren, niet eerder dan drie dagen. Maar dan maakt het niet veel meer uit of het begraven of cremeren is. Het mag een volledige vrije keus zijn. Want na drie dagen is je lichaam volledig los van je bewustzijn

Kun je een BDE oproepen? Want ik heb er een gehad, en dat zou ik nog wel eens een keer willen beleven. Maar het lukt mij niet.

Mijn antwoord is: een bijnadoodervaring is een geschenk. En een geschenk mag je niet vragen.

Hoe zit het nou in die oosterse landen waar de mensen direct gecremeerd worden als ze gestorven zijn?

Dat wordt een versneld loslatingproces.  Als je binnen een dag wordt gecremeerd wordt het bewustzijn geforceerd en versneld uit het lichaam gejaagd.

Dat is nogal wat.

Er is een noodzaak voor dat ze binnen een dag gecremeerd worden.

Dat is nogal wat, maar dat is hun keus.

Weet u dat is hun inzicht. Accepteer nou dat er mensen zijn met een ander inzicht, die anders doen dan u.

Misschien lukt het hun wel. Ik accepteer dat allemaal.

Boeken/publicaties/artikelen van de hand van Pim van Lommel::

Eindeloos Bewustzijn

Publicatie Stichting Merkawah

The Lancet      Vol. 358 2001  Near –Death Experience Conciousnous an the Brain.